Annihilator

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Annihilator
Annihilator-Kavarna2010-1.jpg
Grupa podczas Kavarna Rock Fest w Bułgarii 25 lipca 2010
Rok założenia 1984
Pochodzenie  Kanada (Ottawa)
Gatunek thrash metal[1]
speed metal[2]
heavy metal[2]
metal progresywny[2]
Wytwórnia płytowa Roadrunner, Epic, Attic, Hypnotic, CMC International, Music for Nations, Metal-Is, SPV, AFM, Avalon/Marquee Inc.
Powiązania Overkill, Omen, Nevermore, Primal Fear, Mekong Delta, Silent Strain
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Annihilatorkanadyjska grupa muzyczna wykonująca thrash metal[1]. Powstała w 1984 roku w Ottawie z inicjatywy gitarzysty Jeffa Watersa, który do współpracy zaprosił wokalistę Johna Batesa, basistę Davea Daviesa i perkusistę Paula Maleka[2]. Do 2010 roku ukazało się trzynaście albumów studyjnych zespołu oraz szereg pomniejszych wydawnictw. Mimo częstych zmian personalnych zespół utrzymał łatwo rozpoznawalny styl oparty na kompozycjach i wirtuozerskiej grze gitarzysty Jeffa Watersa, który pozostał jedynym członkiem oryginalnego składu[2].

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Obecny skład zespołu
Muzycy koncertowi
  • Alberto Campuzano – gitara basowa (od 2010)
  • Mike Harshaw – perkusja (od 2012)
Byli muzycy koncertowi
  • Dave Machander – perkusja (1996)
  • Rob Falzano – perkusja (2004–2005, 2005–2007)
  • Carlos Cantatore – perkusja (2010-2011)
  • Flo Mounier – perkusja (2011)[3]
  • Brian Daemon – gitara basowa (2007-2008)
Muzycy sesyjni
  • Tony Chappelle – perkusja (2005)
  • Ryan Ahoff – perkusja (2008-2010)
Byli członkowie zespołu
  • John Bates – wokal (1984–1985)
  • Dennis Dubeau – wokal (1987–1989)
  • Randy Rampage – wokal (1989, 1999–2000)
  • Coburn Pharr – wokal (1990–1991, 1992)
  • Aaron Randall – wokal (1992–1994)
  • Joe Comeau – wokal (2000–2003)
  • Anthony Greenham – gitara (1989)
  • Neil Goldberg – gitara (1992–1993)
  • Curran Murphy – gitara (2002–2005)
  • Paul Malek – perkusja (1984–1985, 1986)
  • Richard Death – perkusja (1985)
  • Ray Hartmann – perkusja (1987–1992, 1999–2001)
  • Mike Mangini – perkusja (1993, 2004–2005, 2007)
  • Randy Black – perkusja (1993–1996, 2002–2003)
  • Alex Landenburg – perkusja (2007-2008)
  • Dave Scott – gitara basowa (1984–1985)
  • Wayne Darley – gitara basowa (1989–1993)
  • Dave Davis – gitara basowa (1993), gitara (1989-1991, 1993-2001)
  • Cam Dixon – gitara basowa (1994–1995)
  • Lou Budjoso – gitara basowa (1996)
  • Russell Bergquist – gitara basowa (1999–2003, 2005–2007)
  • Sandor de Bretan – gitara basowa (2004–2005)
  • Dave Sheldon – gitara basowa (2008-2010)

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jeff Waters podczas koncertu w Sentrum Scene w Oslo w Norwegii 5 maja 2007 roku
Dave Padden podczas koncertu 22 maja 2007 roku

Zespół powstał w 1984 roku z inicjatywy gitarzysty Jeffa Watersa. Muzyk do współpracy zaprosił wokalistę Johna Batesa, basistę Davea Daviesa i perkusistę Paula Maleka. Rok później wydali pierwsze demo Welcome to Your Death. Wkrótce potem zespół opuścili John Bates oraz Dave Davies. W 1986 roku ukazało się kolejne demo zatytułowane Phantasmagoria. Waters zagrał na gitarze basowej, elektrycznej oraz zaśpiewał. W 1987 roku do zespołu dołączył wokalista Dennis Dubeau, basista Wayne Darley oraz perkusista Ray Hartmann. W tym składzie grupa nagrała kolejne demo Alison Hell. Wkrótce potem Dubeau opuścił zespół, a zastąpił go Randy Rampage.

W 1988 roku zespół nagrał debiutancki album Alice in Hell[2]. Płyta odniosła sukces komercyjny. Natomiast do zespołu został przyjęty drugi gitarzysta Anthony Greenham. Dwa lata po wydaniu debiutu zespół opuścił Rampage. Jego miejsce zajął Coburn Pharr. Annihilator w tym czasie rozpoczął prace w studiu by nagrać kolejny album - Never, Neverland, który jednak nie odniósł sukcesu[2]. W czasie trasy promującej album z zespołu odszedł Davies.

W 1991 roku muzycy rozpoczęli prace nad nowym albumem zatytułowanym Set the World on Fire[2]. Do zespołu dołączył Neil Goldberg. Odszedł natomiast perkusista Hartmann, którego zastąpił Mike Mangini. Pharr borykający się z uzależnieniem od alkoholu został zastąpiony przez Aarona Randalla, który dysponował wysokim i melodyjnym głosem. W 1993 roku Randall nagrał ponownie wokale na nowy album, na którym pojawiło się wielu gości m.in. klawiszowiec John Webster, perkusista Rick Fedyk oraz wokaliście: Mark laFrance, Norm Gordon i David Steele.

W tym samym roku ukazała się kompilacja Bag of Tricks zawierająca pierwsze dema zespołu oraz kilka kompozycji koncertowych nagranych w 1990 roku[2]. Również w tym roku Waters postanowił zmienić skład zespołu. Zatrudnił gitarzystę Alexa Vermuea i perkusistę Randy'ego Blacka. Waters z kolei nagrał partie gitary basowej, gitar oraz wokali. Po krótkim czasie grupę opuścił Vermue. Waters i Black nagrali album King of the Kill[2]. W ramach promocji zespół wyruszył w trasę koncertową z udziałem Davea Daviesa i Cama Dixona. W 1996 roku Waters wraz z Blackiem wydali kolejny album zatytułowany Refresh the Demon[2]. Na płycie gościnnie wystąpili: Dave Davies oraz Lou Bujdoso i David Steele. Po wydaniu płyty zespół opuścił Black.

W 1997 roku zespół nagrał eksperymentalny album Remains[2]. Waters podczas nagrań zastosował między innymi automat perkusyjny. W roku 1998 do Watersa dołączyli: Rampage, Davies, Hartman i basista Russell Bergquist. Wraz z tymi muzykami powstało kolejne wydawnictwo zatytułowane Criteria for a Black Widow[2]. Podczas trasy promującej płytę doszło do konfliktu pomiędzy Rampagem, a pozostałymi członkami zespołu[4]. Wkrótce potem Rampage opuścił zespół[5]. Waters od razu przyjął kolejnego wokalistę - Joe Comeau[6].

Zespół, już z Comeau nagrał kolejny album Carnival Diablos wydany w 2001 roku[7]. Również i ten album odniósł sukces w Stanach Zjednoczonych, jak i w Europie. Jednak w składzie znów nastąpiły zmiany. Tym razem na posadzie perkusisty i gitarzysty - Hartman wymienił się z Blackiem, a Daviesa zastąpił Currana Murphy[8]. W 2002 roku ukazał się kolejny album zatytułowany Waking the Fury[1]. Po jego wydaniu zespół ruszył w trasę, gdzie zarejestrował materiał na płytę koncertową zatytułowaną: Double Live Annihilation[9]. Była to ostatnia płyta z Joe Comeau, którego zastąpił go Dave Padden[10]. Na początku 2004 roku z zespołu odszedł Russell "The Woodsman" Bergquist[11]. Następnie do składu dołączyli basista Sandor de Bretan i perkusista Rob Falzano[12]. Tego samego roku ukazał się kolejny album studyjny pt. All for You, na którym sesyjnie na perkusji zagrał Mike Mangini[13].

14 listopada 2005 roku ukazała się następna płyta zespołu zatytułowana Schizo Deluxe[14]. Wydanie płyty poprzedził singel "Maximum Satan" udostępniony bezpłatnie na oficjalnej stronie internetowej zespołu[15]. Album został bardzo dobrze przyjęty przez fanów oraz media[16]. W 2007 roku ukazał się dwunasty album zespołu pt. Metal[17]. Gościnnie w nagraniach wzięli udział: Jeff Loomis, Danko Jones, Angela Gossow, Steve "Lips" Kudlow, Alexi Laiho, Anders Björler, Michael Amott, Jesper Strömblad, Corey Beaulieu, Jacob Lynam oraz William Adler. Natomiast partiami perkusji zajął się ponownie Mike Mangini[17].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Brian Daemon podczas koncertu 22 maja 2007 roku
Jeff Waters podczas koncertu 22 maja 2007 roku
Annihilator podczas koncertu 22 maja 2007 roku
Albumy studyjne
Rok Tytuł Pozycja na liście
GRE
[18]
FRA
[19]
DEU
[20]
NLD
[21]
CHE
[22]
FIN
[23]
UK
[24]
JPN
[25]
BEL (FL)
[26]
BEL (WA)
[26]
1989 Alice in Hell
  • Data: 5 września 1989
  • Wydawca: Roadrunner Records
1990 Never, Neverland
  • Data: 12 września 1990
  • Wydawca: Roadrunner Records
63 48
1993 Set the World on Fire
  • Data: 24 sierpnia 1993
  • Wydawca: Roadrunner Records
79 47
1994 King of the Kill
  • Data: 10 października 1994
  • Wydawca: Music For Nations
80
1996 Refresh the Demon
  • Data: 11 marca 1996
  • Wydawca: Music For Nations
84
1997 Remains
  • Data: 21 lipca 1997
  • Wydawca: Music For Nations
1999 Criteria for a Black Widow
  • Data: 1 czerwca 1999
  • Wydawca: Roadrunner Records
79
2001 Carnival Diablos
  • Data: 29 stycznia 2001
  • Wydawca: Steamhammer/SPV GmbH
71
2002 Waking the Fury
  • Data: 18 marca 2002
  • Wydawca: Steamhammer/SPV GmbH
2004 All for You
  • Data: 22 maja 2004
  • Wydawca: AFM Records
179
2005 Schizo Deluxe
  • Data: 8 listopada 2005
  • Wydawca: AFM Records
183
2007 Metal
  • Data: 16 kwietnia 2007
  • Wydawca: SPV GmbH
190 96
2010 Annihilator[27]
  • Data: 17 maja 2010
  • Wydawca: Earache Records
14 142 49 169
2013 Feast
  • Data: 23 sierpnia 2013
  • Wydawca: UDR Music
102 20 36 17 145 180 101
"—" pozycja nie była notowana.
Albumy koncertowe
Rok Tytuł
1996 In Command (Live 1989–1990)
2003 Double Live Annihilation
Minialbumy
Rok Tytuł
1991 Stonewall
2004 The One
Kompilacje
Rok Tytuł
1994 Bag of Tricks
2004 The Best of Annihilator
2010 Total Annihilation
Single
Rok Tytuł
1990 The Fun Palace
1991 Never, Neverland
1993 Set the World on Fire
1993 Phoenix Rising
Dema
Rok Tytuł
1985 Welcome to Your Death
1986 Phantasmagoria
1988 Alison Hell
Word Salad
1989 Roadracer
Never, Neverland
1991 Set the World on Fire
DVD
Rok Tytuł
2006 Ten Years in Hell
2009 Live at Masters of Rock

Teledyski[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Reżyseria Album Źródło
1989 "Alison Hell"
Alice in Hell
[28]
1990 "Stonewall"
Never, Neverland
1993 "Set The World On Fire"
Set the World On Fire
1994 "King Of The Kill"
King of the Kill
"21 Jeff Waters
1996 "Syn. Kill"
Refresh the Demon
2004 "All For You"
All For You
2013 "No Way Out"
Feast

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Annihilator (ang.). www.metal-archives.com. [dostęp 2010-03-02].
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 Eduardo Rivadavia: Annihilator Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2010-03-07].
  3. ANNIHILATOR Taps CRYPTOPSY Drummer For Upcoming Shows - June 7, 2011 (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-08-14].
  4. Randy wyrzucony z Annihilator (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2010-03-07].
  5. Źle się dzieje w szeregach Annihlatora (pol.). www.rockmetal.pl. [dostęp 2010-03-07].
  6. Nowy wokalista Annihilator (pol.). www.rockmetal.pl. [dostęp 2010-03-07].
  7. Annihilator ma nowego wydawcę (pol.). www.rockmetal.pl. [dostęp 2010-03-07].
  8. Z Nevermore do Annihilator (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2010-03-07].
  9. Annihilator: Trailer do koncertówki (pol.). www.rockmetal.pl. [dostęp 2010-03-07].
  10. Annihilator z nowym wokalistą (pol.). www.rockmetal.pl. [dostęp 2010-03-07].
  11. Annihilator bez basisty (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2010-03-07].
  12. Nowi członkowie Annihilator (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2010-03-07].
  13. Annihilator: Okładka i szczegóły płyty (pol.). www.rockmetal.pl. [dostęp 2010-03-07].
  14. Annihilator zapowiada płytę na listopad (pol.). www.rockmetal.pl. [dostęp 2010-03-07].
  15. Annihilator - nowy numer online (pol.). www.rockmetal.pl. [dostęp 2010-03-07].
  16. Greg Prato: Schizo Deluxe review (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2010-03-07].
  17. 17,0 17,1 Annihilator i plejada gwiazd (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2010-03-07].
  18. Annihilator Greek Albums Chart (ang.). greekcharts.com. [dostęp 2013-12-28].
  19. Annihilator French Albums Chart (ang.). lescharts.com. [dostęp 2013-12-28].
  20. Annihilator/Longplay-Chartverfolgung (niem.). musicline.de. [dostęp 2013-12-28].
  21. Annihilator Dutch Albums Chart (ang.). dutchcharts.nl. [dostęp 2013-12-28].
  22. Annihilator/Longplay-Chartverfolgung (niem.). hitparade.ch. [dostęp 2013-12-28].
  23. Annihilator Finnish Albums Chart (ang.). finnishcharts.com. [dostęp 2013-12-28].
  24. Annihilator UK Albums Chart (ang.). www.officialcharts.com. [dostęp 2013-12-28].
  25. Oricon: Annihilator (jap.). www.oricon.co.jp. [dostęp 2013-12-28].
  26. 26,0 26,1 Annihilator Belgian Albums Chart (ang.). www.ultratop.be. [dostęp 2013-12-28].
  27. Annihilator: Album gotowy (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2010-03-19].
  28. Annihilator Videos (ang.). www.metalstorm.net. [dostęp 2013-12-30].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]