Anolis kubański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Anolis kubański
Anolis equestris
Merrem, 1820
Anolis kubański
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada zauropsydy
Podgromada diapsydy
Nadrząd lepidozaury
Rząd łuskonośne
Podrząd Iguania
Rodzina długonogwanowate
Rodzaj Anolis
Gatunek anolis kubański
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Anolis kubański, anolis rycerzyk (Anolis equestris) – gatunek średniej wielkości jaszczurki z rodziny Polychrotidae.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Anolis kubański to największy przedstawiciel rodzaju Anolis – osiąga długość 35–50 cm i wagę około 0,5 kg. Żyje przeciętnie 8–10 lat. Jest zwierzęciem o smukłej sylwetce, dość długich kończynach z palcami, zakończonymi małymi, ostrymi pazurami oraz poprzecznie żeberkowanymi poduszeczkami, umożliwiającymi mu chodzenie po pionowych powierzchniach. Jedną z cech charakterystycznych anolisów jest występowanie na podgardlu skórnego worka, który jaszczurka (przeważnie samiec) może silnie nadymać. U wielu gatunków (np. u anolisa zielonego) jest on jaskrawo ubarwiony. Gady te, podobnie jak kameleony, są zdolne do zmiany ubarwienia.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Naturalnym obszarem występowania tego gatunku jest Kuba, jednak introdukowany zaadaptował się również na Florydzie.

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Anolis kubański zajmuje różne środowiska – zarówno samotne drzewa sawann, jak i górskie lasy, w których dochodzi do wysokości 1100 m n.p.m. Jest to zwierzę spokojne, jednak bardzo terytorialne. Za dnia poluje na owady, stanowiące dużą część jego diety, a także pisklęta, małe ptaki oraz niewielkie jaszczurki – często inne gatunki z rodzaju Anolis. Żywi się jednak przede wszystkim owocami i liśćmi. Na anolisy polują głównie nadrzewne węże i ptaki drapieżne.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Okres godowy rozpoczyna się w kwietniu lub maju. Ubarwienie jaszczurek staje się wówczas bardziej intensywne. Samiec nadyma podgardle, unosi głowę i wykonuje nią ruchy w kształcie ósemki. Samica odpowiada mu podobnym zachowaniem. Po zakończeniu godów samica zakopuje w ziemi do 20 jaj o długości 1,5-2 cm. W czasie trzymiesięcznej inkubacji jaja powiększają swoje rozmiary dwu- lub trzykrotnie. Dorosłe nie opiekują się gniazdem ani młodymi. Małe jaszczurki początkowo są mało ruchliwe, jednak szybko rozpoczynają samodzielne życie.

Hodowla[edytuj | edytuj kod]

Anolisy kubańskie są dość często hodowane w terrariach.

Temperatura: 25-30 °C, nocą 22-25 °C.

Wilgotność: 60-80%.

Pokarm: Świerszcze, szarańcza, karaluchy, małe myszy.

Łączenie: Rzekotka australijska (Litoria caerulea), ropucha azjatycka (Bufo melanosticus), felsuma madagaskarska (Phelsuma madagascariensis).

Uwagi: Zdenerwowany anolis kubański może bardzo mocno ugryźć.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Hanna Gucwińska, Antoni Gucwiński: Zwierzęta w zbroi. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 1995. ISBN 83-7023-149-7.
  2. Thomas van Kampen: Terrarium. Poradnik dla początkujących. Warszawa: MULTICO, 1999. ISBN 83-7073-229-1.