Antagoniści receptora H2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Blokery receptora H2, antagoniści receptora H2 (ATC A 02 BA) − grupa leków wprowadzona do lecznictwa w roku 1972, których mechanizm działania oparty jest na blokowaniu receptora histaminergicznego H2, dzięki czemu zablokowany zostaje zależny od histaminy mechanizm zwiększający produkcję soku żołądkowego i głównego jego składnika czyli kwasu solnego. W zależności od substancji czynnej, w różnym stopniu, blokują wydzielanie spoczynkowe kwasu solnego, jak wywołane przez bodziec pokarmowy, histaminę czy pentagastrynę.

Leki te są stosowane w leczeniu choroby wrzodowej, zespołu Zollingera-Ellisona, choroby refluksowej i dyspepsji, lecz są w coraz większym stopniu wypierane przez zastosowanie inhibitorów pompy protonowej, które wykazują silniejsze działanie hamujące wydzielanie kwasu solnego.

Niektóre z antagonistów receptora H2 stosowane w lecznictwie:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.