Antagoniści receptora H2

Blokery receptora H₂, antagoniści receptora H₂ (ATC A 02 BA) − grupa leków wprowadzona do lecznictwa w roku 1972, których mechanizm działania oparty jest na blokowaniu receptora histaminergicznego H₂, dzięki czemu zablokowany zostaje zależny od histaminy mechanizm zwiększający produkcję soku żołądkowego i głównego jego składnika czyli kwasu solnego. W zależności od substancji czynnej, w różnym stopniu, blokują wydzielanie spoczynkowe kwasu solnego, jak wywołane przez bodziec pokarmowy, histaminę czy pentagastrynę.

Leki te są stosowane w leczeniu choroby wrzodowej, zespołu Zollingera-Ellisona, choroby refluksowej i dyspepsji, lecz są w coraz większym stopniu wypierane przez zastosowanie inhibitorów pompy protonowej, które wykazują silniejsze działanie hamujące wydzielanie kwasu solnego.

Niektóre z antagonistów receptora H₂ stosowane w lecznictwie:

• cymetydyna (lek prototypowy wprowadzony na rynek w USA w 1979 r.)
• ranitydyna
• famotydyna
• roksatydyna
• nizatydyna

Zobacz też

• Antagoniści receptora H₁

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.