Antagonisty receptora H2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Antagoniści receptora H2)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Antagonisty[a] receptora H2, blokery receptora H2 (ATC A 02 BA) – grupa leków wprowadzona do lecznictwa w roku 1972, których mechanizm działania oparty jest na blokowaniu receptora histaminergicznego H2, dzięki czemu zatrzymany zostaje zależny od histaminy mechanizm zwiększający produkcję soku żołądkowego i jego głównego składnika, czyli kwasu solnego. Blokują one, w różnym stopniu (w zależności od substancji czynnej), wydzielanie spoczynkowe kwasu solnego, na przykład wywołane przez bodziec pokarmowy, histaminę lub pentagastrynę.

Leki te są stosowane w leczeniu choroby wrzodowej, zespołu Zollingera-Ellisona, choroby refluksowej i dyspepsji, ale są w coraz większym stopniu wypierane przez inhibitory pompy protonowej, które wykazują silniejsze działanie hamujące wydzielanie kwasu solnego.

Niektóre z antagonistów receptora H2 stosowane w lecznictwie:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Termin antagonista jest tutaj rzeczownikiem rodzaju męskorzeczowego i taka jest jego poprawna forma w liczbie mnogiej (nie: antagoniści)[1][2].

Przypisy

  1. Jan Miodek. Antagoniści, antagonisty, a może antagony. „Wiedza i Życie”, listopad 1996. 
  2. antagonisty i agonisty. W: Poradnia językowa [on-line]. PWN, 2011-01-20. [dostęp 2015-02-17].

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.