Antagonisty receptora angiotensyny II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Losartan, pierwszy antagonista receptora angiotensyny II

Antagonisty[a] receptora angiotensyny II, sartany – grupa leków o wspólnym mechanizmie działania polegającym na blokowaniu receptora angiotensynowego typu 1 (AT1), co uniemożliwia działanie angiotensyny II uwalnianej przez układ renina-angiotensyna-aldosteron, co doprowadza do uniemożliwienia rozwoju objawów uzależnionych od biologicznego działania angiotensyny, polegających na skurczu naczyń krwionośnych, retencji sodu i płynów w organizmie (zależnego od aldosteronu), co z kolei powoduje wzrost oporu następczego i przerost lewej komory serca. Angiotensyna II zwiększa też ekspresję inhibitora aktywatora plazminogenu, co zmniejsza potencjał fibrynolityczny osocza i prowadzi do progresji zmian miażdżycowych.

W odróżnieniu od inhibitorów enzymu konwertującego, nie wykazują wpływu na stężenia bradykininy (co przejawia się chociażby brakiem kaszlu po stosowaniu leków tej grupy u niektórych osób), powodują także zwiększenie poziomu angiotensyny II w surowicy krwi. W początkowym okresie, gdy leki te pojawiły się na rynku, właśnie te dwa fakty były źródłem obaw, czy leki te nie będą wręcz szkodliwe dla organizmu wskutek zwiększenia oddziaływania zwiększonego stężenia angiotensyny II[potrzebne źródło].

W badaniach na zwierzętach wykazano jednak, że szkodliwe działanie angiotensyny II na organizm nie zależy bezpośrednio od jej stężenia, lecz od pobudzenia receptora AT1 (a sartany właśnie ten receptor blokują).

Zablokowanie receptora AT1 hamuje biologiczne działanie angiotensyny na narządy, co przejawia się[1]:

Zwiększony poziom angiotensyny powoduje natomiast pobudzenie receptora angiotensyny typu 2 (AT2), co prowadzi do:

Aktualnie zarejestrowane są następujące sartany:

Wskazaniem do stosowania sartanów jest nadciśnienie tętnicze, zwłaszcza współistniejące z:

oraz w przypadku wystąpienia skutków ubocznych podczas stosowania inhibitorów enzymu konwertującego.

W wielu badaniach klinicznych, na przykład LIFE, SCOPE, VALUE, EUTOPIA, OPTIMAAL, wykazano także korzystny wpływ sartanów:

  • zmniejszają ryzyko rozwoju niewydolności serca
  • zmniejszają ryzyko rozwoju niewydolności nerek u chorych na nadciśnienie tętnicze i cukrzycę (działanie nefroprotekcyjne)
  • zmniejszają ryzyko udaru mózgu.

Sartany są stosowane jako pojedyncze leki (tzw. monoterapia), jak również w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Ostatnio duże nadzieje wiąże się z podwójną blokadą układu renina-angiotensyna-aldosteron, polegającą na jednoczesnym stosowaniu inhibitorów enzymu konwertującego i sartanów. Prowadzone dotychczas badania (CALM, CHARM, COOPERATE) wykazały większą skuteczność podwójnej blokady niż stosowanie poszczególnych leków w monoterapii.

Uwagi

  1. Termin antagonista jest tutaj rzeczownikiem rodzaju męskorzeczowego i taka jest jego poprawna forma w liczbie mnogiej (nie: antagoniści)[2][3].

Przypisy

  1. Łukasz A. Małek: Sartany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Kardiolog.pl, 2007-09-15. [dostęp 2015-02-23].
  2. Jan Miodek. Antagoniści, antagonisty, a może antagony. „Wiedza i Życie”, listopad 1996. 
  3. antagonisty i agonisty. W: Poradnia językowa [on-line]. PWN, 2011-01-20. [dostęp 2015-02-17].

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.