Antar polarny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antar polarny
Dissostichus mawsoni[1]
Norman, 1937
Głowa antara polarnego
Głowa antara polarnego
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd okoniokształtne
Rodzina nototeniowate
Rodzaj Dissostichus
Gatunek antar polarny
Portal Portal Zoologia

Antar polarny, kłykacz antarktyczny (Dissostichus mawsoni) - gatunek morskiej ryby z rodziny nototeniowatych, słynącej z wytwarzania białka powstrzymującego zamarzanie (antifreeze proteins - AFPs), co pozwala jej żyć w pełnych lodu wodach otaczających Antarktydę. Ryba potrafi zwolnić bicie serca do jednego razu na sześć sekund. Badania obejmujące antara polarnego mogą spowodować postęp w medycynie serca, obejmującej warunki, gdzie ludzkie serca biją wolno podczas pewnych medycznych procesów, albo nie potrafią bić dość szybko z powodu hipotermii.

Te duże ryby żyją prawdopodobnie w warstwie mezopelagialu. Gdy w pełni urosną, te szarawe ryby należą do największych na Antarktydzie. Osobniki dorosłe mierzą więcej niż 2 metry wzdłuż i ważą ponad 135 kg[potrzebne źródło]. Zostały nagrane podczas nowozelandzkich prac badawczych przeprowadzonych na Morzu Rossa. Ich ciało jest blade z lekkim akcentem szarej barwy. W smaku są podobne do dorsza, od którego przyjęły swoją angielską nazwę - Antarctic cod (z ang. 'dorsz antarktyczny'). Drapieżnikami, które polują na antara polarnego, są: Foki Weddella, Lamparty morskie, duże Kałamarnice i orki. Ryby są blisko spokrewnione i czasami mylone z gatunkiem Dissostichus eleginoides.

Antary polarne są prawdopodobnie głównymi drapieżnikami rybnymi w antarktycznych wodach. Zajmują niszę ekologiczną rekinów w bardziej umiarkowanych morzach. Są powszechnie znane jako łowcy mniejszych ryb, ale wiadomo, że jedzą także pozostałości pingwinów złapanych przez foki i orki.

Kłykacze antarktyczne mają lekki chrząstkowaty szkielet i złogi tłuszczu, które pozwalają im żyć na środkowym poziomie wód. Jak wszystkie nototeniowate, nie mają pęcherza pławnego. Mają także siatkówki, które są dostosowane do niskich poziomów światła zatrzymywanego przez śnieg i lód na powierzchni oceanu (również latem śnieg i lód redukuje poziom światła docierającego na duże głębokości na otwartej powierzchni oceanu). Ubarwienie jest czarne lub oliwkowo-brązowe, bardziej żywe pod spodem, na brzuchu. Ryby mają krępą głowę, wąskie ciało, dwie płetwy falujące wzdłuż ogona i żołądka, duże płetwy piersiowe i dodatkową małą płetwę przed drugą tylną. Ich obszar występowania to pasmo poniżej 65 stopnia południowego. Są łapane w Morzu Rossa, głównie latem, ale zostały także nagrane w antarktycznych przybrzeżnych wodach na południu Oceanu Indyjskiego, w sektorze położonym w sąsiedztwie Półwyspu Antarktycznego i koło Sandwich Południowego. Ten antarktyczny rejon jest zarządzany przez CCAMLR - Konwencję dla Ochrony Zasobów Życia Morskiego w Antarktydzie. CCAMLR ograniczył rybołówstwo do zapobiegawczego poziomu w Morzu Rossa. Ma tam miejsce łowienie w celu zbierania wystarczających biologicznych informacji na temat wielkości ławic, aby skutecznie zarządzać tym łowiskiem w czasie przyszłym.

Przypisy

  1. Dissostichus mawsoni w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]