Antar polarny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ambox important.svg
 Niektóre informacje zawarte w artykule wymagają weryfikacji.
Zajrzyj na stronę dyskusji, by dowiedzieć się, jakie informacje budzą wątpliwości.
Antar polarny
Dissostichus mawsoni[1]
Norman, 1937
Głowa antara polarnego
Głowa antara polarnego
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd okoniokształtne
Rodzina nototeniowate
Rodzaj Dissostichus
Gatunek antar polarny
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Antar polarny, kłykacz antarktyczny (Dissostichus mawsoni) - gatunek morskiej ryby z rodziny nototeniowatych, słynącej z wytwarzania białka powstrzymującego zamarzanie (antifreeze proteins - AFPs), co pozwala jej żyć w pełnych lodu wodach Oceanu Arktycznego otaczającego Antarktydę. Ryba potrafi zwolnić bicie serca do jednego razu na sześć sekund. Badania obejmujące antara polarnego mogą spowodować postęp w medycynie serca, obejmującej warunki, gdzie ludzkie serca biją wolno podczas pewnych medycznych procesów, albo nie potrafią bić dość szybko z powodu hipotermii.

Te duże ryby żyją prawdopodobnie w warstwie mezopelagialu. Gdy w pełni urosną, te szarawe ryby należą do największych na Antarktydzie. Osobniki dorosłe mierzą więcej niż 2 metry wzdłuż i ważą ponad 135 kg[potrzebne źródło]. Zostały nagrane podczas nowozelandzkich prac badawczych przeprowadzonych na Morzu Rossa. Ich ciało jest blade z lekkim akcentem szarej barwy. W smaku są podobne do dorsza, od którego przyjęły swoją angielską nazwę - Antarctic cod (z ang. 'dorsz antarktyczny'). Drapieżnikami, które polują na antara polarnego, są: Foki Weddella, Lamparty morskie, duże Kałamarnice i orki. Ryby są blisko spokrewnione i czasami mylone z gatunkiem Dissostichus eleginoides.

Antary polarne są prawdopodobnie głównymi drapieżnikami rybnymi w antarktycznych wodach. Zajmują niszę ekologiczną rekinów w bardziej umiarkowanych morzach. Są powszechnie znane jako łowcy mniejszych ryb, ale wiadomo, że jedzą także pozostałości pingwinów złapanych przez foki i orki.

Kłykacze antarktyczne mają lekki chrząstkowaty szkielet i złogi tłuszczu, które pozwalają im żyć na środkowym poziomie wód. Jak wszystkie nototeniowate, nie mają pęcherza pławnego. Mają także siatkówki, które są dostosowane do niskich poziomów światła zatrzymywanego przez śnieg i lód na powierzchni oceanu (również latem śnieg i lód redukuje poziom światła docierającego na duże głębokości na otwartej powierzchni oceanu). Ubarwienie jest czarne lub oliwkowo-brązowe, bardziej żywe pod spodem, na brzuchu. Ryby mają krępą głowę, wąskie ciało, dwie płetwy falujące wzdłuż ogona i żołądka, duże płetwy piersiowe i dodatkową małą płetwę przed drugą tylną. Ich obszar występowania to pasmo poniżej 65 stopnia południowego. Są łapane w Morzu Rossa, głównie latem, ale zostały także nagrane w antarktycznych przybrzeżnych wodach na południu Oceanu Indyjskiego, w sektorze położonym w sąsiedztwie Półwyspu Antarktycznego i koło Sandwich Południowego. Ten antarktyczny rejon jest zarządzany przez CCAMLR - Konwencję dla Ochrony Zasobów Życia Morskiego w Antarktydzie. CCAMLR ograniczył rybołówstwo do zapobiegawczego poziomu w Morzu Rossa. Ma tam miejsce łowienie w celu zbierania wystarczających biologicznych informacji na temat wielkości ławic, aby skutecznie zarządzać tym łowiskiem w czasie przyszłym.

Przypisy

  1. ↑ Dissostichus mawsoni w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)

Bibliografia [edytuj]

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Antar_polarny&oldid=36044810”