Antena Ground Plane

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antena GP z trzema przeciwwagami

Antena Ground Plane (w skrócie antena GP) – rodzaj anteny dipolowej, w której zastosowano płaszczyznę uziemiającą w celu uniknięcia wpływu rezystancji ziemi na jej sprawność.

Płaszczyznę uziemiającą tworzą zwykle trzy lub cztery pręty (przeciwwagi) o długości λ/4, połączone razem i odchodzące od podstawy anteny. Promiennik stanowi jeden pręt pionowy również o długości λ/4. Liczba i kąt nachylania przeciwwag wypływa na rezystancję wejściową anteny. Przy trzech przeciwwagach i kącie nachylenia równym 90° rezystancja wynosi 35 Ω, przy 135° rośnie do 50 Ω, a przy 180° antena zamienia się w pionowy dipol prosty osiągając wartość rezystancji 75 Ω.

Końce przeciwwag powinny być dobrze izolowane od promiennika. Przy dłuższych falach, gdy promiennik (maszt) jest wysoki zastosowanie izolatora jest kłopotliwe. Ponieważ dolny punkt anteny ma niewielki potencjał względem ziemi, może zostać on uziemiony, a zasilanie odbywa się wówczas poprzez transformator gamma.

Charakterystyka promieniowania anteny GP w płaszczyźnie poziomej jest w przybliżeniu dookólna i zależy od liczby przeciwwag.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zdzisław Bieńkowski, Edmund Lipski: Amatorskie anteny KF i UKF. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1978, s. 413-416.