Antena Yagi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Antena typu Yagi ustawiona do odbioru kanałów nadawanych w polaryzacji poziomej, 1-wibrator, 2-reflektor, 3-direktor, 4-kabel doprowadzający sygnał
Zespół sześciu krzyżowych anten typu Yagi do łączności z satelitami w paśmie 136-138 MHz

Antena Yagi (właściwie antena Yagi-Uda (jap. 八木・宇田アンテナ Yagi-Uda antena?)antena kierunkowa opracowana przez Hidetsugu Yagi i Shintarō Uda z Uniwersytetu Tohoku w Sendai w Japonii.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W latach dwudziestych XX wieku Shintarō Uda, profesor Cesarskiego Uniwersytetu Tohoku opracował we współpracy z inżynierem Hidetsugu Yagi, również pracownikiem uniwersytetu, nowy typ anteny kierunkowej nazwanej kanałem falowym. Chociaż głównym pomysłodawcą i konstruktorem anteny był profesor Uda, to Hidetsugu Yagi, który posługiwał się językiem angielskim opublikował w 1928 r. w prasie zachodniej informacje o tym wynalazku, dlatego to właśnie z jego nazwiskiem połączono ten rodzaj anteny. Pomimo wielokrotnego podkreślania przez inżyniera Yagi, że pomysłodawcą był profesor Uda, do dnia dzisiejszego antena ta jest nazywana Yagi lub Yagi-Uda.

W lutym 1926 opatentowano antenę w Japonii, a amerykański patent został wydany w maju 1932. Anteny Yagi-Uda znalazły szerokie zastosowanie w komunikacji amatorskiej, łączności cyfrowej, telewizji i radiofonii.

Budowa i zasada działania[edytuj | edytuj kod]

Antena Yagi-Uda zbudowana jest z wielu elementów, ma charakterystykę kierunkową i polaryzacyjną zgodną z ustawieniami jej elementów (poziomą lub pionową). Głównym elementem anteny jest dipol (wibrator) prosty, pętlowy lub bocznikowy o długości równej połowie długości fali, podłączony do przewodu antenowego. Pozostałe elementy anteny nie są podłączone, dlatego nazywa się je elementami biernymi. Pręty od strony odbiorczej mają mniejszą długość od wibratora i noszą nazwę direktorów (od ang. direct – nadawać kierunek), a pręty z przeciwnej strony, dłuższe od wibratora nazywane są reflektorami (odbija fale). Liczba direktorów ma wpływ na kierunkowość oraz na zysk energetyczny anteny (im więcej direktorów tym większy zysk i większa kierunkowość – czyli węższa wiązka promieniowania). Antena konstrukcji SP6LB o 9 elementach na pasmo 2 m (popularna w Polsce) ma zysk około 12 dBd.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze zastosowanie anten typu Yagi miało miejsce podczas II wojny światowej w urządzeniach radarowych montowanych na pokładach samolotów bojowych, głównie myśliwców nocnych i samolotów rozpoznawczych. Anten radarowych typu Yagi używano między innymi na pokładach niemieckich samolotów Junkers Ju 88, brytyjskich nocnych myśliwcach Bristol Beaufighter i Short Sunderland. Początkowo montowano anteny głównie na dziobach maszyn, a później także na bokach kadłuba, co było powodem nadania, przez pilotów niemieckich, tak wyposażonym maszynom nazwy latających jeżozwierzy.

Obecnie anteny te znalazły szerokie zastosowanie głównie do odbioru fal o długościach metrowych, decymetrowych, między innymi w odbiorze telewizji, radiowych sieciach lokalnych, a także w telekomunikacji. Antena stosowana jest m.in do łączenia punktu dostępu oraz anteny głównej w sieciach radiowych. Są powszechnie stosowane przez krótkofalowców w pasmach 6 m (50-52 MHz), 2 m (144-146 MHz) i 70 cm (430-440 MHz). Używa się ich również do wzmacniania sygnału sieci komórkowych GSM w paśmie 900MHz, 2100MHz i innych.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]