Antena dookólna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dookólne anteny prętowe na satelicie Vanguard 1
Szerokopasmowa antena dookólna RTV na analogowe i cyfrowe zakresy FM i UHF, wykorzystuje szerokopasmowy symetryzator antenowy RTV 300Ω/75Ω (tzw. "balun")

Antena dookólna (izotropowa) to antena, której fale rozchodzą się z jednakowym natężeniem w każdym kierunku [definicja klasyczna anteny izotropowej].

Antena dookólna (rzeczywista) to antena, której spadek mocy promieniowania wzdłuż wektora H jest nie większy niż 3 dB (połowa mocy) (maksymalny spadek mocy w stosunku do szczytowego zysku jest mniejszy od 3 dB) [definicja Łukasika].

Ze względu na swoją charakterystykę anteny te nadają się głównie do zastosowań mobilnych.

Anteny dookólne ze względu na budowę dzielą się na:

  • anteny dipolowe ćwierćfalowe – długość promiennika jest równa ¼λ; antena wymaga zastosowania przeciwwag,
  • anteny dipolowe półfalowe – anteny o długości promiennika równej ½λ, zasilane "od dołu", tzn. linia zasilająca jest podłączona do dolnej części anteny poprzez transformator impedancji; anteny tego typu nie wymagają przeciwwag do prawidłowej pracy,
  • anteny dipolowe ⅝λ – nie wymagające transformatora impedancji, które powinny być wyposażone w przeciwwagi (zazwyczaj o długości ¼λ),
  • anteny n×½λ – głównie anteny szczelinowe (falowodowe) i anteny kolinearne; używane wyłącznie przy wysokich częstotliwościach (rzędu kilku-kilkunastu GHz), ze względu na małą długość fali przy tych częstotliwościach mające bardzo wysoki zysk, dochodzący do 20 dBi (zależnie od n); nie wykorzystujące przeciwwag.

Typowymi antenami dookólnymi są anteny dipolowe, prętowe i szczelinowe (falowodowe).