Antofyllit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antofyllit
Anthophyllite Suède Fond.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy anthophyllit, antofyllin
Skład chemiczny zasadowy krzemian magnezu i żelaza ((Mg, Fe)7(OH)(Si4O11)2)
Twardość w skali Mohsa 5,5
Przełam muszlowy, nierówny
Łupliwość doskonała
Pokrój kryształu słupkowy, pręcikowy, igiełkowy lub włoskowy
Układ krystalograficzny rombowy
Właściwości mechaniczne kruchy, sprężysty
Gęstość minerału 2,85–3,57 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa brunatnozielona, także biała, szara, niebieskoszara, jasnozielona
Rysa biała, jasnoszara
Połysk perłowy, tłusty
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
antofyllit, obraz ze skaningowego mikroskopu elektronowego

Antofyllit (anthophyllit, antofyllin) – minerał z grupy krzemianów (amfiboli).

Nazwa pochodzi od łac. Anthophyllum = goździk (goździkowiec korzenny), używany jako przyprawa kuchenna, nawiązując do barwy tego minerału. Minerał rzadki.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Bardzo rzadko tworzy kryształy – najczęściej słupkowe, pręcikowe, igiełkowe, lub włoskowe. Często tworzy żyłki. Wykazuje charakterystyczną włóknistą oddzielność. Jest kruchy (włókna są miękkie i sprężyste). Czasami zawiera domieszki glinu.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Typowy minerał metamorficzny. Występuje w łupkach antofyllitowych oraz w serpentynitach obok hornblendy, biotytu, skaleni, flogopitu, i chlorytu.

Miejsca występowania:

  • W Polsce: występuje na Dolnym Śląsku – okolice Bystrzycy Górnej w Górach Sowich oraz w okolicach Jordanowa.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Surowiec do produkcji azbestu.
  • Kamień poszukiwany przez kolekcjonerów. Szczególnie cenne są kryształy tego minerału pochodzące z Norwegii – Kongsberg oraz tzw. „hermanowskie kule” – unikalne kulisto-promieniste skupienia występujące w Hermanovie w Czechach.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]