Antoni Benedykt Lubomirski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Antoni Benedykt Lubomirski
Antoni Benedykt Lubomirski
Herb Szreniawa bez Krzyża
Herb Szreniawa bez Krzyża
Data śmierci 25 lipca 1761
Rodzina Lubomirscy
Rodzice Jerzy Dominik Lubomirski
Magdalena Tarło
Małżeństwo Anna Zofia Ożarowska
Dzieci Jerzy Marcin Lubomirski
Magdalena Agnieszka Lubomirska
Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie)

Antoni Benedykt Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. po 18 maja 1718 roku – zm. 25 lipca 1761 roku) – miecznik wielki koronny w 1754 roku, generał major wojsk koronnych w 1753 roku, komendant Regimentu Piechoty hetmańskiego[1], poseł, jeden z działaczy stronnictwa „republikańskiego”, protegowany Francji, starosta kazimierski.

Syn Jerzego Dominika Lubomirskiego i jego drugiej żony Marianny z Tarłów, chrzczony w kościele św. Trójcy benedyktynek radomskich, przez biskupa Konstantego Feliksa Szaniawskiego,

Podpisał elekcję Stanisława Leszczyńskiego (1733), był konsyliarzem województwa podolskiego w konfederacji dzikowskiej[2]. Później pogodził się z Augustem III Sasem.

Wielokrotny poseł na sejm, mówca. Na sejmie w 1738 r. żądał wyjścia wojsk rosyjskich, w 1744 r. domagał się zwiększenia liczby żołnierzy. Będąc marszałkiem sejmu w 1746 r. i nie mogąc przeprowadzić żadnej ustawy, nazwał go „zgromadzeniem bezdusznym".

Jako poseł ziemi czerskiej[3] na sejmie w 1748 roku wygłosił wiele mów w sprawie reform ekonomicznych i wojskowych, a także przeciw liberum veto.

3 sierpnia 1757 został kawalerem Orderu Orła Białego. W 1742 roku odznaczony Orderem św. Aleksandra Newskiego[4].

Przypisy

  1. Tomasz Ciesielski, Generałowie wojska koronnego w latach 1717-1763, w: Organizacja armii w nowożytnej Europie: struktura - urzędy - prawo - finanse, Zabrze 2011, s. 463.
  2. Konfederacja Generalna Stanów Koronnych y Wielkiego Xięztwa Litewskiego na walnym zieźdźie w Dźikowie pod Sandomierzem postanowiona dnia V miesiąca Listopada. Roku Pańskiego MDCC.XXXIV, brak paginacji.
  3. Dyaryusze sejmowe z wieku XVIII.T.I. Dyaryusz sejmu z r.1748. Diaria comitiorum Poloniae saeculi XVIII i Diarium comitiorum anni 1748 wydał Władysław Konopczyński, Warszawa 1911, s. 304.
  4. Бантыш-Каменский Н.Н. Списки кавалерам российских императорских орденов Св. Андрея Первозванного, Св. Екатерины, Св. Александра Невского и Св. Анны с учреждения до установления в 1797 году орденского капитула, 2005, s. 130.