Antoni Burbon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antoni Burbon
Antoni Burbon
Infant Antoni Burbon, pędzla Goi, 1800
Coat of Arms of Antonio Pascual, Infante of Spain.svg
Data urodzenia 31 grudnia 1755
Miejsce urodzenia Caserta, Królestwo Neapolu
Data śmierci 20 kwietnia 1817
Miejsce śmierci San Lorenzo de El Escorial, Hiszpania
Rodzina Burbonowie
Rodzice Karol III Hiszpański
Maria Amalia Wettyn
Odznaczenia
Order Złotego Runa (Hiszpania) Krzyż Wielki Orderu Karola III (Hiszpania) Order św. Januarego Order św. Ducha
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Antoni Burbon (Antonio Pascual Francisco Javier Juan Nepomuceno Aniello Raimundo Silvestre de Borbón y Sajonia; ur. 31 grudnia 1755 w Casercie, zm. 20 kwietnia 1817 w San Lorenzo de El Escorial) – infant hiszpański, książę Neapolu i Sycylii, syn króla Hiszpanii Karola III Burbona i Marii Amalii Wettyn, córki króla polskiego Augusta III.

Urodził się w czasie, gdy jego ojciec był królem Neapolu i Sycylii. Wczesne dzieciństwo spędził w Kampanii. W 1759 roku rodzina przeprowadziła się do Madrytu, gdzie Karol objął tron Hiszpanii. Dorosłe życie spędził na dworze ojca, a potem brata Karola IV, do którego był uderzająco podobny. Był humanistą i miłośnikiem sztuki, wyróżniał się inteligencją i pracowitością.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Ojciec Antoniego był królem Neapolu i Sycylii od 1734 roku. W 1738 poślubił jego matkę Marię Amalię Wettyn; Antoni był ich dwunastym z trzynaściorga dzieci. Urodził się w Casercie, gdzie wybudowano królewski pałac, w ówczesnym Królestwie Neapolu.

Po przedwczesnej śmierci Ferdynanda VI Karol zgłosił pretensje do hiszpańskiego tronu. W czasie uciążliwej podróży z Neapolu cała rodzina zaraziła się odrą. Przybyli do Madrytu w grudniu 1759 roku, gdzie po koronacji ojca Antoni otrzymał tytuł infanta. Rok po przyjeździe rodziny do Hiszpanii zmarła jego matka Maria Amalia (prawdopodobnie z powodu gruźlicy); Karol III do końca życia pozostał wdowcem. W roku śmierci matki Antoni miał dwie siostry i pięciu braci[1].

W 1795 roku ożenił się ze swoją bratanicą infantką Marią Amalią Burbon, z którą miał dwoje dzieci. Maria Amalia zmarła trzy lata później[2].

W czasie inwazji napoleońskiej popierał swojego bratanka Ferdynanda VII[2], a także monarchię absolutną. Razem z rodziną znalazł się na wygnaniu w Valençay. Po powrocie do Hiszpanii zajmował wysokie stanowiska państwowe.

Około 1767 roku Anton Raphael Mengs namalował portret młodego infanta w stylu préciosité[3]. W 1800 roku Antoni został uwieczniony wraz z cała królewską rodziną na zbiorowym portrecie Goi pt. Rodzina Karola IV. Zachował się również portret infanta wykonany przez Goyę w charakterze szkicu przygotowawczego. Goya przedstawił go w realistyczny sposób, ze szczegółami oddając fizjonomię jego twarzy. Oba dzieła znajdują się w zbiorach Muzeum Prado[4].

Zmarł w 1817 roku w Eskurialu i został pochowany w Panteonie Infantów.

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

4. Filip V Hiszpański      
    2. Karol III Hiszpański
5. Elżbieta Farnese        
      1. Antoni Burbon
6. August III Sas    
    3. Maria Amalia Wettyn    
7. Maria Józefa Habsburżanka      
 

Przypisy

  1. José María Zavala: Infantas: De la primogénita de Felipe V a la sucesora de Felipe VI. PLAZA & JANES, 2012. ISBN 84-0134-663-0.
  2. 2,0 2,1 Museo del Prado: Antonio Pascual de Borbón y Sajonia, infante de España (hiszp.). [dostęp 24-01-2013].
  3. Museo del Prado: Antonio Pascual de Borbón y Sajonia, infante de España (hiszp.). [dostęp 24-01-2013].
  4. María Jesús Díaz (red.): Goya. Madryt: Susaeta Ediciones, 2010, s. 146-159. ISBN 978-84-9928-021-9.