Antoni Dunin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Antoni Dunin, właśc. Stanisław Antoni Piotr Dunin (ur. 5 czerwca 1907 w Granówku, zm. 16 września 1939 podczas bitwy nad Bzurą) – polski oficer Wojska Polskiego odznaczony Krzyżem Virtuti Militari.

Jego rodzicami byli Łucja z Taczanowskich i Rodryg Duninowie legitymujący się herbem Łabędź. Ukończył Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Poznaniu, gdzie za wzorową naukę otrzymał wyróżnienie (1933)[1]. Następnie rozpoczął służbę w poznańskim 15 Pułku Ułanów. W drugiej połowie sierpnia 1939 został zmobilizowany i wcielony do Wielkopolskiej Brygady Kawalerii pod dowództwem gen. Romana Abrahama. Posiadając rangę porucznika dowodził szwadronem kawalerii macierzystego pułku, walczył w bitwie nad Bzurą. Zginął 16 września 1939 mając 32 lata. Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]