Antoni Dydycz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Antoni Dydycz
Antoni Dydycz (2010)
Antoni Dydycz (2010)
Populus Tuus – hereditas Tua
Lud Twój – dziedzictwem Twoim
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 24 sierpnia 1938
Serpelice
Biskup diecezjalny drohiczyński
Okres sprawowania 1994–2014
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja kapucyni
Śluby zakonne 26 sierpnia 1961
Prezbiterat 29 czerwca 1963
Nominacja biskupia 20 czerwca 1994
Sakra biskupia 10 lipca 1994
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Antoni Dydycz w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 10 lipca 1994
Miejscowość Drohiczyn
Miejsce katedra drohiczyńska
Konsekrator Józef Kowalczyk
Współkonsekratorzy Stanisław Szymecki
Francesco Gioia

Antoni Pacyfik Dydycz (ur. 24 sierpnia 1938 w Serpelicach) – polski biskup rzymskokatolicki, kapucyn, doktor nauk humanistycznych w zakresie historii, biskup diecezjalny drohiczyński w latach 1994–2014, od 2014 biskup senior diecezji drohiczyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 24 sierpnia 1938 w Serpelicach. Naukę w szkole średniej odbył w Gimnazjum im. św. Stanisława Kostki w Lublinie i w Niższym Seminarium Duchownym w Nowym Mieście nad Pilicą[1]. Egzamin dojrzałości zdał w trybie zaocznym w 1957 w III Liceum Ogólnokształcącym im. Jana Kochanowskiego w Krakowie[1][2].

W 1954 wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w Łomży[3]. W zakonie otrzymał imię Pacyfik[2]. W latach 1957–1963 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym Kapucynów w Łomży. Śluby wieczyste złożył 26 sierpnia 1961 w Nowym Mieście nad Pilicą. Święceń prezbiteratu udzielił mu 29 czerwca 1963 w kościele ojców kapucynów pw. Matki Bożej Bolesnej w Łomży biskup diecezjalny łomżyński Czesław Falkowski[3][4].

Od 1963 studiował na Wydziale Socjologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[3].

W 1994 na podstawie dysertacji Dzieje Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów na Litwie (od wieku XVIII do roku 1993) uzyskał na Wydziale Historii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie historii[1][5].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

Od 1963 był katechetą w Lublinie. W latach 1967–1976 pracował jako katecheta i duszpasterz akademicki w Białej Podlaskiej[1].

W latach 1967–1976 pełnił funkcję gwardiana klasztoru kapucynów w Białej Podlaskiej. Od 1976 do 1982 był przełożonym warszawskiej prowincji kapucynów[3]. Objął członkostwo w Konsulacie Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich w Polsce i został jej przewodniczącym. W Episkopacie Polski został członkiem komisji ds. świeckich oraz duszpasterstwa ogólnego. Był też przewodniczącym Konferencji Przełożonych Franciszkańskich[2].

W latach 1982–1994 pracował w Rzymie jako generalny definitor zakonu[3][2]. Zajmował się sprawami zakonnymi w krajach socjalistycznych. Był delegatem zakonu ds. sanktuarium w Loreto. W 1991 uczestniczył w Synodzie Biskupów w Rzymie[3].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

20 czerwca 1994 papież Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji drohiczyńskiej. 10 lipca 1994 otrzymał święcenia biskupie i odbył ingres do katedry drohiczyńskiej[2]. Głównym konsekratorem był arcybiskup Józef Kowalczyk, nuncjusz apostolski w Polsce, a współkonsekratorami Stanisław Szymecki, arcybiskup metropolita białostocki, i arcybiskup Francesco Gioia, kapucyn[2][4]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Populus Tuus – hereditas Tua” (Lud Twój – dziedzictwem Twoim)[6].

Przeprowadził I Synod Diecezji Drohiczyńskiej. Utworzył dom św. Antoniego dla księży emerytów i muzeum diecezjalne. Doprowadził do powstania Domu Miłosierdzia i rozbudowy gmachu Wyższego Seminarium Duchownego w Drohiczynie. Ustanowił diecezjalne ruchy i stowarzyszenia katolickie: Akcję Katolicką, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, Apostolat Maryjny, Rodziny Nazaretańskie, Armata Bianca. Przyczynił się także do utworzenia Drohiczyńskiego Towarzystwa Naukowego, Inicjatywy Antynarkotykowej i Młodzieżowego Ośrodka Ekumenicznego[1][7].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski objął funkcje przewodniczącego Zespołu Pomocy Kościołowi na Wschodzie i wiceprzewodniczącego Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego. Łącznie przez 14 lat był przewodniczącym Komisji ds. Trzeźwości, a następnie Zespołu ds. Apostolstwa Trzeźwości. Został ponadto członkiem Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Litwy oraz Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni[1].

29 marca 2014 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z urzędu biskupa diecezjalnego diecezji drohiczyńskiej[8][9].

Odznaczenia, tytuły, wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 30 kwietnia 2008 „w uznaniu wybitnych zasług dla Kościoła w Polsce i za działalność społeczną na rzecz polskich rodzin” został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[10].

Nadano mu tytuł honorowego obywatela m.in.: Drohiczyna (2002)[11], Białej Podlaskiej (2008)[12], Węgrowa (2011)[13], Sokołowa Podlaskiego (2012)[14] i gminy Wyszki (2013)[15]. Został także udekorowany medalem Zasłużony dla Powiatu Bielskiego (2014)[16].

W 2002 został uhonorowany Medalem Polonia Mater Nostra Est[1]. Został laureatem Nagrody Społecznej im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego za rok 2012[17], a w 2013 nagrody im. św. Brata Alberta Chmielowskiego[18]. W 2010 otrzymał statuetkę „Sursum Corda”, nagrodę przyznawaną za promowanie tygodnika katolickiego „Niedziela[19], a w 2013 Platynowy Mikrofon Katolickiego Radia Podlasie w kategorii wkład w rozwój regionu[20].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Złoty Jubileusz 50 lecia Kapłaństwa Księdza Biskupa Antoniego Pacyfika Dydycza Pasterza Diecezji Drohiczyńskiej. drohiczynska.pl. [dostęp 2013-08-12].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 74 urodziny biskupa drohiczyńskiego Antoniego Dydycza. drohiczynska.pl. [dostęp 2013-08-12].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Drohiczyn: 15 lat posługi biskupiej bp. Antoniego Dydycza. ekai.pl, 2009-06-28. [dostęp 2013-08-12].
  4. 4,0 4,1 Antoni Dydycz w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-08-12].
  5. Antoni Dydycz w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska. nauka-polska.pl. [dostęp 2013-08-12].
  6. Antoni Dydycz na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2013-08-12].
  7. Drohiczyn: 15-lecie posługi bp. Dydycza w diecezji. ekai.pl, 2009-02-22. [dostęp 2013-08-12].
  8. Rinuncia del vescovo di Drohiczyn (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2014-03-29. [dostęp 2014-03-29].
  9. Drohiczyn: Bp Antoni Dydycz OFMCap. przechodzi na emeryturę. Bp Tadeusz Pikus – biskupem drohiczyńskim. episkopat.pl, 2014-03-29. [dostęp 2014-03-29].
  10. M.P. z 2008 r. Nr 94, poz. 810
  11. Drohiczyn: Trzecia rocznica pobytu Ojca Świętego. ekai.pl, 2002-06-10. [dostęp 2014-02-09].
  12. Uchwała nr XXII/51/08 Rady Miasta Biała Podlaska. umbialapodlaska.bip.e-zeto.eu. [dostęp 2013-08-12].
  13. Uchwała Nr IX/45/2011 Rady Miejskiej Węgrowa. um.wegrow.bip-gov.info.pl. [dostęp 2013-08-12].
  14. Ks. Biskup Antoni Dydycz honorowym obywatelem. sokolowpodl.pl. [dostęp 2013-08-12].
  15. Uchwała nr XVIII/215/13 Rady Gminy Wyszki. ugwyszki.bip.podlaskie.pl. [dostęp 2013-08-12].
  16. Bp Dydycz odznaczony medalem „Zasłużony dla Powiatu Bielskiego”. ekai.pl, 2014-01-11. [dostęp 2014-02-09].
  17. Bp Dydycz laureatem Nagrody Społecznej im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego. podlasie24.pl, 2013-05-23. [dostęp 2013-08-12].
  18. Bp Antoni Dydycz otrzymał nagrodę im. św. Brata Alberta Chmielowskiego. ekai.pl, 2013-12-11. [dostęp 2013-12-11].
  19. M. Frukacz: Bp A. Dydycz na pielgrzymce „Niedzieli”. niedziela.pl, 2010-09-18. [dostęp 2013-08-12].
  20. Platynowy Mikrofon dla Biskupa Antoniego Dydycza. radiopodlasie.pl, 2013-06-13. [dostęp 2013-08-12].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]