Antoni Edward Odyniec
| Antoni Edward Odyniec | |
  |
|
| Data i miejsce urodzenia | 25 stycznia 1804 Giejstuny |
| Data i miejsce śmierci | 15 stycznia 1885 Warszawa |
| Narodowość | polska |
| Dziedzina sztuki | poezja dramat pamiętnik |
| Styl | Oświecenie[1] Romantyzm[1] |
| Ważne dzieła | Felicyta Listy z podróży |
 Teksty na Wikiźródłach |
|
 Cytaty w Wikicytatach |
|
Antoni Edward Odyniec (25 stycznia 1804 w Giejstunach − 15 stycznia 1885 w Warszawie) − poeta romantyczny i neoklasycystyczny[1], pamiętnikarz oraz płodny tłumacz, Filareta.
Antoni Edward Odyniec − dziś zapomniany jako twórca, choć nadal ceniony za działalność przekładową i pamiętnikarską − był niegdyś poczytnym pisarzem i postacią dobrze znaną w kręgach XIX-wiecznej cyganerii artystycznej; nazywano go potocznie "autorem Felicyty" na znak uznania dla jego magnum opus[2], chrześcijańskiego dramatu scenicznego o losach męczennicy, św. Felicyty.
[edytuj] Życie
W roku 1820 rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Wileńskim. W 1824 napisał "Pieśń Filaretów". W 1825 wydał swój pierwszy zbiór drobnych utworów. W latach 1826-1829 w Warszawie, w 1829 wyjechał za granicę, gdzie wspólnie z Adamem Mickiewiczem zwiedził Niemcy, Szwajcarię i Włochy.
W 1831 osiadł w Dreźnie i tłumaczył tu dzieła Waltera Scotta, Byrona (Korsarz) i Moore'a, współredagował "Bibliotekę klasyków polskich" oraz pisywał do "Przyjaciela Ludu" wydawanego w Lesznie.
W 1837 wraca do Wilna i redaguje tu "Encyklopedię Powszechną" Gluksberga, a następnie przez 20 lat współpracował z "Kurierem Wileńskim". Jednocześnie tłumaczył, pisał wiersze, dramaty i publicystykę. Na okres działalności redaktorskiej w Wilnie przypadają dramaty "Felicyta" i "Barbara Radziwiłłówna".
Od 1866 znów zamieszkał w Warszawie, gdzie współpracował z "Kroniką Rodzinną", drukując w niej "Listy z podróży" i "Wspomnienia z przeszłości, opowiadane Deotymie".
Tłumaczył także utwory Puszkina.
Pochowany na warszawskich Powązkach.
