Antoni Jasiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antoni Jasiński
generał broni generał broni
Data i miejsce urodzenia 2 grudnia 1927
Wilno
Data śmierci 27 listopada 2006
Przebieg służby
Lata służby 19451991
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie Wojsko Polskie
Stanowiska szef Gabinetu Ministra Obrony Narodowej, zastępca szefa SG WP, z-ca d-cy – szef sztabu ŚOW, I zastępca szefa SG WP, wiceminister obrony narodowej - z-ca ministra do spraw ogólnych, z-ca naczelnego dowódcy Zjednoczonych Sił Zbrojnych państw-stron Układu Warszawskiego
Późniejsza praca Związek Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy WP, prezes Rady Fundacji Pomocy Emerytom i Rencistom Wojskowym
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Brązowy Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Złoty Medal "Za zasługi dla obronności kraju" Srebrny Medal "Za zasługi dla obronności kraju" Brązowy Medal "Za zasługi dla obronności kraju" Medal Za udział w walkach o Berlin POL Zloty Medal Za Zaslugi dla LOK BAR.png POL Srebrna Odznaka Za Zasługi w Ochronie Granic PRL BAR.png Patriotic Order of Merit GDR ribbon bar gold.png Order Przyjaźni Narodów (ZSRR)
Poseł IX kadencji Sejmu PRL
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 13 października 1985
do 3 czerwca 1989
Grób Antoniego Jasińskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Antoni Jasiński (ur. 2 grudnia 1927 w Wilnie, zm. 27 listopada 2006) – generał broni Wojska Polskiego, doktor nauk wojskowych, I zastępca szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (1981–1984), wiceminister obrony narodowej (1984–1990), zastępca naczelnego dowódcy Zjednoczonych Sił Zbrojnych państw-stron Układu Warszawskiego (1984–1990), poseł na Sejm PRL IX kadencji (1985–1989).

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 1945 wstąpił ochotniczo do 4. Zapasowego Pułku Piechoty w Białymstoku i w tym samym roku ukończył II Frontową Oficerską Szkołę Piechoty w Lublinie, promowany na stopień podporucznika w korpusie oficerów piechoty przez gen. dyw. Bronisława Półturzyckiego. Został dowódcą plutonu w 6. Zapasowym Pułku Piechoty w Chełmnie, później starszym pomocnikiem kierownika sekcji mobilizacyjnej w Sztabie Dowództwa Okręgu Wojskowego nr II. 1946-1947 komendant szkoły podoficerskiej 39. Pułku Piechoty w Kamieniu Pomorskim. Po kursie oficerów sztabu pułku w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie w 1948 został oficerem taktyczno-wyszkoleniowym 51. Pułku Piechoty w Starogardzie Gdańskim. Następnie szef sztabu 55. Pułku Piechoty w Braniewie w stopniu kapitana. 1949-1952 ukończył z wyróżnieniem Akademię Sztabu Generalnego WP w Rembertowie. W 1957 uzyskał stopień doktora nauk wojskowych. Następnie pełnił szereg stanowisk sztabowych w jednostkach liniowych WP. Był redaktorem naczelnym miesięcznika "Myśl Wojskowa", szefem Gabinetu Ministra Obrony Narodowej oraz szefem Zarządu w Sztabie Generalnym WP. Jako redaktor "Myśli Wojskowej" napisał wiele publikacji i opracowań wojskowo-historycznych i z dziedziny sztuki wojennej, poświęconych m.in. walkom polskich żołnierzy podczas II wojny światowej na przyczółku warecko-magnuszewskim w 1944 i na Wale Pomorskim w 1945. W latach 1967–1974 oraz 1975–1981 był zastępcą szefa Sztabu Generalnego WP, a w latach 1974–1975 zastępcą dowódcy – szefem sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego. W okresie 1981–1984 był I zastępcą Szefa Sztabu Generalnego WP. Brał udział w przygotowaniach do wprowadzenia w Polsce stanu wojennego w grudniu 1981. W 1984 zastąpił generała broni Józefa Urbanowicza na stanowisku wiceministra obrony narodowej – Zastępcy Ministra do spraw Ogólnych (ministrem obrony był wówczas gen. armii Florian Siwicki). W latach 1984–1990 był także polskim zastępcą naczelnego dowódcy Zjednoczonych Sił Zbrojnych państw-stron Układu Warszawskiego. Był również przewodniczącym Komisji Głównej MON ds. Inicjatyw i Nowatorstwa. Odwołany w październiku 1990, następnie przebywał w dyspozycji MON, a w 1991 został przeniesiony w stan spoczynku.

Działalność polityczna i społeczna[edytuj | edytuj kod]

Członek PPR od 1947, a następnie od 1948 członek PZPR. W latach 1985–1989 poseł na Sejm PRL IX kadencji z ramienia PZPR wybrany w okręgu wyborczym Wrocław–Śródmieście. Wchodził w skład Sejmowej Komisji Obrony Narodowej. Był także wieloletnim przewodniczącym Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Kubańskiej.

Po zakończeniu zawodowej służby wojskowej był od 1992 aktywnym działaczem Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy WP, członkiem Prezydium Zarządu Głównego tej organizacji, przewodniczącym Zespołu Specjalistów ds. Problematyki Obronnej oraz prezesem Rady Fundacji Pomocy Emerytom i Rencistom Wojskowym.

Autor licznych publikacji i przekładów z dziedziny wojskowo-historycznej oraz sztuki wojennej.

W jego pogrzebie na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w dniu 5 grudnia 2006 uczestniczył m.in. były minister obrony narodowej gen. armii w stanie spoczynku Florian Siwicki, który wygłosił przemówienie pożegnalne w imieniu dawnych współtowarzyszy służby, oraz honorowy prezes Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych płk Zenon Biesaga, który przemawiał w imieniu Związku.

Awanse generalskie[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kto jest kim w Polsce 1984. Informator biograficzny, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984, ISBN 83-223-2073-6
  • Kto jest kim w Polsce 1989. Informator biograficzny, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, ISBN 83-223-2491-X
  • H. P. Kosk, Generalicja polska: popularny słownik biograficzny, tom II, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998, ISBN 83-87103-55-1
  • M. Jędrzejko, M. Paszkowski, M. Krogulski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989-2002) Wydawnictwo Von Borowiecky, Warszawa 2002, ISBN 83-87689-46-7
  • J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II:I-M, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010
  • P. Martell, G. P. Hayes, World military leaders, Bowker, New York 1974
  • Głos Weterana i Rezerwisty, styczeń 2007, str. 26
  • Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. IX Kadencja, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 1986, str. 244
  • Wojskowy Przegląd Historyczny, kwartalnik, 1987, nr 3 (121), s. 215