Antoni Kamieński

Antoni Kamieński
Data i miejsce urodzenia	13 czerwca 1878 Łódź
Data śmierci	1942
1. Wojewoda łódzki
Okres urzędowania	od 19 listopada 1919 do 1 marca 1922
Poprzednik	brak
Następca	Paweł Garapich
7. Minister spraw wewnętrznych II RP
Okres urzędowania	od 10 marca 1922 do 16 grudnia 1922
Poprzednik	Stanisław Downarowicz
Następca	Władysław Sikorski

Antoni Kamieński (ur. 13 czerwca 1878 w Łodzi, zm. 1942) – polski działacz państwowy, wojewoda łódzki, minister spraw wewnętrznych, inżynier metalurg.

Był synem Michała i Jadwigi z Jelczów. Ukończył gimnazjum w Radomiu, po czym podjął studia - początkowo na Uniwersytecie Warszawskim, następnie na Politechnice Warszawskiej. W czasie studiów działał w Polskiej Partii Socjalistycznej, stowarzyszeniu akademickim "Zjednoczenie" oraz "Bratniaku". Naraził się władzom udziałem w licznych demonstracjach i w 1899 został relegowany z Politechniki, z jednoczesnym zakazem kontynuowania studiów na terenie państwa rosyjskiego. Wyjechał do Austrii i ukończył Akademię Górniczą w Leoben z dyplomem inżyniera metalurga.

Po powrocie do kraju działał w Centralnym Komitecie Narodowym, pracując jednocześnie w hutach na Górnym Śląsku, Śląsku Cieszyńskim i Morawach; w 1917 został dyrektorem Huty Stąporków. Od 1918 był starostą powiatu koneckiego, a od 1919 wojewodą łódzkim. Od 10 marca do 14 grudnia 1922 sprawował funkcję ministra spraw wewnętrznych. Później był prezesem Modrzejowskich Zakładów Górniczo-Hutniczych i sędzią handlowym.

Był odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Orderem Korony Rumuńskiej I klasy.

Przypisy

Źródła:

• Julian Samujło, Antoni Kamieński, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XI. 1964-1965 (błędna data śmierci - 1924)
• Stanisław Łoza, Czy wiesz kto to jest?, Warszawa, 1938