Antoni Kazimierz Ostrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Antoni Kazimierz Ostrowski
prymas Polski i Litwy
Antoni Kazimierz Ostrowski
Herb Antoni Kazimierz Ostrowski
Kraj działania  Rzeczpospolita Obojga Narodów
Data i miejsce urodzenia 31 marca 1713
Ostrów
Data śmierci 26 sierpnia 1784
arcybiskup gnieźnieński
Okres sprawowania 1777 - 1784
Prymas Polski
Okres sprawowania 1777 - 1784
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1736[1]
Nominacja biskupia 9 kwietnia 1753[1]
Sakra biskupia 2 czerwca 1753
Odznaczenia
Order Orła Białego
Order Świętego Stanisława
Wikicytaty Antoni Kazimierz Ostrowski w Wikicytatach

Antoni Kazimierz Ostrowski herbu Grzymała, (ur. 31 marca 1713[1] w Ostrowie, zm. 26 sierpnia 1784[2]) – arcybiskup gnieźnieński, a wcześniej biskup włocławski (1763-1776). Święcenia kapłańskie otrzymał w 1736 roku. Był bardzo ruchliwy i czynny w swej służbie i szybko stał się zaufanym biskupów krakowskich: Jana Aleksandra Lipskiego i Andrzeja Stanisława Załuskiego.

Sakrę biskupią otrzymał 2 czerwca 1753 zostając biskupem inflanckim, a następnie kujawskim. Dnia 2 października 1758 został biskupem koadiutorem Włocławka[3]. Biskupem ordynariuszem został 17 września 1763[4].

W 1764 roku podpisał elekcję Stanisława Augusta Poniatowskiego[5].

Za panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego był powolnym narzędziem Rosji. 23 października 1767 wszedł w skład delegacji Sejmu, wyłonionej pod naciskiem posła rosyjskiego Nikołaja Repnina, powołanej w celu określenia ustroju Rzeczypospolitej[6]. Na Sejmie Rozbiorowym (1773-1775) odegrał dużą rolę jako prezes delegacji, traktującej z mocarstwami ościennymi. Pobierał jurgielt z ambasady rosyjskiej w wysokości 1 500 czerwonych złotych w 1775 roku. Suma ta stanowiła połowę rocznej pensji pobranej od Rosjan w 1778 roku[7].

18 września 1773 roku podpisał traktaty cesji przez Rzeczpospolitą Obojga Narodów ziem zagarniętych przez Rosję, Prusy i Austrię w I rozbiorze Polski[8].

23 czerwca 1777 został arcybiskupem gnieźnieńskim[2] i sprawował ten urząd aż do śmierci. Rozwijał na tym stanowisku energiczną działalność, stworzył sufraganię łowicką, odrestaurował pałac warszawski, podniósł gospodarkę w dobrach arcybiskupich, wybudował kilka kościołów, równocześnie występował w życiu politycznemu na sejmach i w Radzie Nieustającej.

Jeden z dwóch kartuszy z jego herbem wisi w kościele pw. Świętego Ignacego Loyoli w Gdańsku na Starych Szkotach. W tym kościele był konsekratorem.

W 1758 odznaczony Orderem Orła Białego, kawaler Orderu Świętego Stanisława[9].

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VI, Patavii 1958, s. 435. (łac.)
  2. ↑ 2,0 2,1 Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VI, Patavii 1958, s. 226. (łac.)
  3. ↑ Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VI, Patavii 1958, s. 445. (łac.)
  4. ↑ Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VI, Patavii 1958, s. 444. (łac.)
  5. ↑ Elektorów poczet, którzy niegdyś głosowali na elektorów Jana Kazimierza roku 1648, Jana III. roku 1674, Augusta II. roku 1697, i Stanisława Augusta roku 1764, najjaśniejszych Królów Polskich, Wielkich Książąt Litewskich, i.t.d. / ułożył i wydał Oswald Zaprzaniec z Siemuszowej Pietruski, Lwów 1845, s. 259.
  6. ↑ Volumina Legum t. VII, Petersburg 1860, s. 244-248.
  7. ↑ Gazeta Rządowa nr 53, 23 sierpnia 1794, s. 213.
  8. ↑ Volumina Legum t. VIII, Petersburg 1860, s. 20-48.
  9. ↑ Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 192.

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Linki zewnętrzne


Poprzednik
Józef Dominik Puzyna		 BishopCoA PioM.svg Biskup inflancko-piltyński
1753 – 1763		 BishopCoA PioM.svg Następca
Jan Stefan Giedroyć
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Antoni_Kazimierz_Ostrowski&oldid=36208942”