Antoni Paweł Sułkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antoni Paweł Sułkowski
Antoni Paweł Sułkowski
Antoni Paweł Sułkowski
Sulima
Sulima
Data urodzenia 31 grudnia 1785
Miejsce urodzenia Leszno
Data śmierci 13 kwietnia 1836
Miejsce śmierci Rydzyna
Rodzina Sułkowscy
Rodzice Antoni Sułkowski
Karolina Bubna von Littitz
Małżeństwo Ewa Kicka
Dzieci z Ewą Kicką:
Helena Karolina Sułkowska
Ewa Karolina Sułkowska
Teresa Karolina Sułkowska
August Antoni Aleksander Jozef Sułkowski

Antoni Paweł Sułkowski książę herbu Sulima (ur. 31 grudnia 1785 w Lesznie, zm. 13 kwietnia 1836 w Rydzynie), generał dywizji Księstwa Warszawskiego, naczelny wódz wojsk polskich Księstwa Warszawskiego, trzeci ordynat Ordynacji Sułkowskich.

Był synem wojewody kaliskiego Antoniego Sułkowskiego (17351796) i Karoliny Bubna-Littitz. Służbę wojskową rozpoczął w 1806 wystawiając na własny koszt 1 pułk piechoty Legii Poznańskiej, którego został dowódcą. Uczestniczył w Polsce w kampanii 18061807 (m. in. oblężenia Gdańska i Kołobrzegu), w Hiszpanii 18081809. W 1810 został generałem brygady, a w wojnie z Rosją w 1812 był dowódcą brygady kawalerii w V Korpusie ks. Józefa Poniatowskiego. W 1812 roku przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego[1].W kampanii 1813 w Niemczech był generałem dywizji i dowódcą dywizji w IV Korpusie kawalerii Michała Sokolnickiego, który był częścią polskiego korpusu Poniatowskiego. W październiku po śmierci ks. Poniatowskiego dowódcą VIII Korpusu został na krótko Sokolnicki, a od niego funkcję tę przejął również na krótko, wmanewrowany w tę rolę przez Jana Krukowieckiego, Sułkowski, który sam w wieku lat 28 aspiracji takich nie posiadał. Po kilku dniach złożył dymisję, został przez Napoleona zwolniony ze służby i powrócił do Polski. Dowództwo resztek sił polskich pozostałych u boku cesarza (ok. 5 tys. ludzi) przejął od tego momentu Jan Henryk Dąbrowski.

Ożenił się z Ewą Kicką w 1808, mieli trzy córki: Helenę (1812-1900), która wyszła za hrabiego Henryka Potockiego, Ewę (1814-1881), która wyszła za hrabiego Władysława Potockiego i Teresę (1815-1889), która wyszła za Henryka Wodzickiego, oraz jednego syna Augusta Antoniego (1820-1882), który się ożenił z Marią Mycielską w 1843.

Po 1818 osiadł w Rydzynie, uczestniczył w życiu politycznym Królestwa Polskiego.

Był marszałkiem Sejmu Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Przewodniczył obradom dwóch pierwszych sejmów stanowych (w 1827 i 1830).

Był członkiem loży wolnomularskiej Bracia Zjednoczeni w drugim stopniu rytu ("czeladnik")[2], w 1820 roku[3].

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Virtuti Militari, Krzyżem Oficerskim Legii Honorowej. W 1805 roku odznaczony został Orderem Świętego Huberta[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dziennik Konfederacyi Jeneralnej Królestwa Polskiego. 1812, nr 18, s. 167.
  2. Marek Tarczyński, Generalicja powstania listopadowego, 1980, s. 62.
  3. Stanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 312.
  4. Stanisław Łoza, Order domowy rycerski p.w. świętego Huberta, w: Broń i Barwa, 1935, r. II, nr 3, s. 63.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]