Antonia Młodsza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Antonia Młodsza

Antonia Minor (ur. 31 stycznia 36 p.n.e. w Atenach; zm. 1 maja 37 n.e.) była drugą, obok Antonii Starszej, córką Marka Antoniusza i Oktawii Młodszej[1].

Życie[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce po urodzeniu wróciła wraz z matką z Aten (gdzie Oktawia i Antoniusz wychowywali dzieci Oktawii z Gajuszem Klaudiuszem Marcelusem i dzieci Antoniusza z jego wcześniejszego małżeństwa oraz jej starszą siostrę Antonię Starszą[2]) do Rzymu i praktycznie nie znała własnego ojca, który w 32 p.n.e. przeprowadził rozwód z Oktawią, a w 30 p.n.e. zginął. Antonia Młodsza była ulubioną siostrzenicą pierwszego cesarza rzymskiego, Augusta, powszechnie podziwianą za swoje cnoty i urodę.

Antonia Młodsza

W 16 roku p.n.e. poślubiła Druzusa I – syna cesarzowej Liwii, żony Augusta z jej pierwszego małżeństwa, młodszego brata cesarza Tyberiusza[3]. Będąc matką Germanika i Klaudiusza, babką Kaliguli i prababką Nerona jest przykładem kobiety, która w okresie pryncypatu zajmowała równie prominentną i wpływową pozycję jak mężczyźni. Jej mąż zmarł w 9 p.n.e. w wyniku komplikacji po upadku z konia. Antonia nie wyszła ponownie za mąż, mimo nacisków ze strony Augusta[4]. Wychowywała w Rzymie najpierw swoje dzieci, a potem wnuki. W latach 29 do 32 w jej domu wychowywał się późniejszy cesarz Kaligula i między innymi dzięki temu uniknął zagłady, która spotkała jego rodzinę z rąk Tyberiusza i Sejana. Antonia też zdołała przekonać Tyberiusza, że Sejan dąży do objęcia włądzy i spowodowała zgubę znienawidzonego dowódcy gwardii pretoriańskiej[4]. Jego kochankę, a własną córkę Julię Liwillę według przekazu Kasjusza Diona[5] zamknęła w pokoju i zagłodziła na śmierć. Swojego syna, przyszłego cesarza Klaudiusza, z powodu jego licznych chorób i fizycznych ułomności traktowała bardzo źle. Nazywała go publicznie potworem i głupcem. Odziedziczyła po ojcu Marku Antoniuszu przywiązanie do Egiptu i wprowadzała do Rzymu hellenistyczny styl królewski. Gdy Kaligula został cesarzem spowodował, że senat przyznał jej takie same honory, jakie przysługiwały żonie Augusta, Liwii[6]. Wkrótce jednak rozdrażniły go jej próby udzielania mu rad i prawdopodobnie została zmuszona przez Kaligulę do popełnienia samobójstwa[7][8].

Wywód przodków[edytuj | edytuj kod]

4. Marek Antoniusz Kretyk      
    2. Marek Antoniusz
5. Julia        
      1. Antonia Młodsza
6. Gajusz Oktawiusz    
    3. Oktawia Młodsza    
7. Atia Starsza      
 

Dzieci i wybrani potomkowie[edytuj | edytuj kod]

Antonia Młodsza
Druzus I
 
 
   
 
   
 
   
 
   
 
   
 
   
 
   
 
 
                               
Klaudia Julia Liwilla
•1.Gajusz Juliusz Cezar
•2.Druzus II Kastor
Germanik
Agrypina Starsza
Klaudiusz cesarz
•1.Plaucja Urgulanilla
•2.Elia Petyna
•3.Messalina
•4.Agrypina Młodsza
 
 
   
 
   
 
   
 
   
 
   
 
   
 
   
 
   
 
   
 
   
 
 
                                           
Julia Helena
•1.Klaudiusz Neron
•2.Rubeliusz
Gemellus
Klaudiusz Neron
Julia Helena
Druzus III
Kaligula
Agrypina Młodsza
•1.Gnejusz Domicjusz Ahenobarbus
•2.Gajusz Salustiusz Kryspus Pasjen
•3.Klaudiusz cesarz
Druzus IV
Klaudia Antonia
Oktawia
Neron
Brytanik
 
 
 
   
Neron

Przypisy

  1. Antoniusz, Rozdział 35. W: Plutarch z Cheronei: Żywoty sławnych mężów. (Z żywotów równoległych). Wrocław: Ossolineum – De Agostini, 2006.
  2. Księga XVII;76. W: Appian z Aleksandrii: Historia Rzymska. edycja komputerowa www.histurion.pl.
  3. Antoniusz, Rozdział 87. W: Plutarch z Cheronei: Żywoty sławnych mężów. (Z żywotów równoległych). Wrocław: Ossolineum – De Agostini, 2006.
  4. 4,0 4,1 Księga XVIII;rozdział 6. W: Józef Flawiusz: Dawne dzieje Izraela. edycja komputerowa www.histurion.pl.
  5. Księga LVIII 11. W: Kasjusz Dion Kokcejanus: Historia. tłumaczenie angielskie;edycja komputerowa http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Cassius_Dio/home.html.
  6. Gajusz Kaligula, Rozdział 15. W: Gajus Swetoniusz Trankwillus: Żywoty Cezarów. Warszawa: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1972.
  7. Gajusz Kaligula, Rozdział 23. W: Gajus Swetoniusz Trankwillus: Żywoty Cezarów. Warszawa: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1972.
  8. Księga LIX 3. W: Kasjusz Dion Kokcejanus: Historia. tłumaczenie angielskie;edycja komputerowa http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Cassius_Dio/home.html.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg