Antonietta Meo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antonietta Meo.jpg

Antonietta Meo (ur. 15 grudnia 1930 w Rzymie, zm. 3 lipca 1937 w Rzymie) – włoska, niespełna siedmioletnia dziewczynka, pretendująca do zostania najmłodszą błogosławioną niemęczennicą kościoła katolickiego[1].

Antonietta – nazywana w domu Nennoliną pisała listy do Boga Ojca, Jezusa, Matki Bożej, Trójcy Świętej, do Anioła Stróża i do Ducha Świętego. W ciągu swojego krótkiego życia napisała ich ponad 160[2]. 105 z nich stało się przedmiotem badań teologów, według których są one dowodem wyjątkowego mistycyzmu dziecka. W 1942 rozpoczął się proces beatyfikacyjny Antonietty, który zakończono w 1972. Wówczas jednak Kościół nie dopuszczał beatyfikacji dzieci, które nie zmarły męczeńską śmiercią. W 1981 roku Kongregacja ds. Beatyfikacji i Kanonizacji uchyliła ten nieformalny zakaz, a 18 grudnia 2007 roku, papież Benedykt XVI podpisał dekret o heroiczności cnót Antonietty Meo[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Bazylika Świętego Krzyża w Jerozolimie w Rzymie, gdzie obecnie znajduje się grób Antonietty Meo

Antonietta Meo przyszła na świat w rzymskiej rodzinie o głębokich tradycjach religijnych. Jej rodzice codziennie uczestniczyli w Eucharystii i modlili się wspólnie z dziećmi. Pewnego dnia dziewczynka rozbiła kolano w zabawie, lekarze najpierw zbagatelizowali uraz, a później zdiagnozowali nowotwór: kostniakomięsak. Amputacja lewej nogi nie zatrzymała choroby. Dziecko zmarło niespełna dwa lata później.

Jak wspomina jej siostra Małgorzata, Antonietta była czasem niegrzeczna, ale zawsze pełna miłości do Jezusa. Po wypadku nadal była radosna i chciała ofiarować swoje cierpienia dla zbawienia świata[4].

Listy Antonietty nie są wolne od błędów m.in. gramatycznych, ale specjaliści podkreślają, że są one dowodem dojrzałości duchowej dziewczynki. Dlatego niespełna siedmioletnia Antonietta jest zaliczana jest do grona największych mistyków[2][4]. W listopadzie 2008 roku biskup José Luis Redrado Marchite, sekretarz Papieskiej Rady Duszpasterstwa Pracowników Służby Zdrowia, zasugerował, że dziewczynka może zostać Doktorem Kościoła[1].

Antonietta zmarła w sobotę, w dzień poświęcony Matce Bożej, 3 lipca 1937 r. W 1999 r. trumna z ciałem zmarłej została przeniesiona z cmentarza Verano do bazyliki Świętego Krzyża Jerozolimskiego w Rzymie. Przy jej grobie modlą się wierni z całego świata. Za jej wstawiennictwem dokonało się uzdrowienie, które jest obecnie weryfikowane w procesie beatyfikacyjnym[2].

Korespondencja Antonietty ukazała się drukiem w Wydawnictwie Paulistów w Rzymie pod tytułem Listy Nennoliny (org. wł. „Le lettere di Nennolina”[5]).

Publikacje książkowe dotyczące Służebnicy Bożej[edytuj | edytuj kod]

  • Luigi Borriello: Prostota serca – Antonina Meo (Nennolina). Księgarnia św. Jacka, 2006. ISBN 83-7030-490-7.
  • Joanna Wilkońska: Nennolina. Światełko Jezusa. Kraków: eSPe, 2010. ISBN 978-83-7482-373-9.
  • Maria Meo: Nennolina – sześcioletnia mistyczka. Świadectwo matki. Kraków: eSPe, 2008. ISBN 978-83-7482-222-0.
  • Vanzan Piersandro: Antonietta Meo. Nennolina. Wydawnictwo Elledici, 2008. ISBN 9788801040869. (wł.)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Na podstawie „7-letnia kandydatka na ołtarze Doktorem Kościoła?” Gazeta Wyborcza (2008-11-13).
  2. 2,0 2,1 2,2 Za Oaza Dzieci Bożych w Toruniu.
  3. Nasz Dziennik: „Niezwykłe świadectwo świętości” – Małgorzata Pabis (Nasz Dziennik 4/2009).
  4. 4,0 4,1 Tygodnik Niedziela: „7-letnia Antonietta w gronie świętych” – O. Dominik Buszta CP (Niedziela Ogólnopolska 22/2003).
  5. Nennolina, la piccola crocifissa con Maria.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Antonietty Meo