Antonio Agliardi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antonio Agliardi
kardynał biskup
Antonio Agliardi
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 4 września 1832
Cologno al Serio
Data i miejsce śmierci 19 marca 1915
Rzym
Kanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego
Okres sprawowania 1908 – 1915
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 22 grudnia 1855
Nominacja biskupia 23 września 1884
tytularny arcybiskup Cesarea di Palestina
Sakra biskupia 12 października 1884
Kreacja kardynalska 22 czerwca 1896
Leon XIII
Kościół tytularny biskup Albano

Antonio Agliardi (ur. 4 września 1832 w Cologno al Serio, zm. 19 marca 1915 w Rzymie) – włoski duchowny katolicki, dyplomata, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, Kanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego, kardynał.

Uzyskał doktorat utroque iuris z prawa cywilnego i kanonicznego. Święcenia kapłańskie otrzymał 22 (lub 24) grudnia 1855 w Rzymie. W latach 1877-1884 profesor teologii moralnej na Papieskim Ateneum "De Propaganda Fide". Był też minutantem w Kongregacji Rozkrzewiania Wiary.

23 września 1884 otrzymał nominację na tytularnego arcybiskupa Cesarea di Palestina i skierowany do Indii jako delegat apostolski. Sakry udzielił mu kardynał Giovanni Simeoni. W 1887 został prosekretarzem w Kongregacji ds. Nadzwyczajnych Spraw Kościoła. Rok później był już sekretarzem tejże dykasterii. 9 kwietnia 1889 mianowany nuncjuszem w Bawarii, po czterech latach skierowany został do Austro-Węgier. Kreowany kardynałem-prezbiterem na konsystorzu z 22 czerwca 1896. Od marca 1898 do czerwca 1899 pełnił obowiązki kamerlinga. 14 grudnia 1899 podniesiony do rangi kardynała-biskupa Albano. W 1903 mianowany następcą zmarłego kardynała Lucido Parocchi w Kancelarii Apostolskiej. Był odtąd Wicekanclerzem Świętego Kościoła Rzymskiego. W 1908 tytuł ten zmieniono na – Kanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego. Funkcję tą pełnił do swej śmierci. Brał udział w konklawe 1903 i 1914 roku. Zmarł około godziny 20.30 w piątek 19 marca 1915. Ciało zostało złożone w kaplicy Don Colombo w Osio di Sotto, według ostatniej woli zmarłego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]