Antonio Cabrini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Antonio Cabrini
Cabrini sez.JPG
Imię i nazwisko Antonio Cabrini
Data i miejsce
urodzenia
8 października 1957
Cremona,  Włochy
Pseudonim "Bell' Antonio"
Pozycja obrońca
Wzrost 178 cm
Masa ciała 72 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1973-1975
1975-1976
1976-1989
1989-1991
Cremonese
Atalanta
Juventus
Bologna
29 (2)
35 (1)
297 (33)
55 (2)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1978-1987  Włochy 73 (9)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2000-2001
2001
2004-2005
2005-2006
Arezzo
Crotone
Pisa
Novara

Antonio Cabrini (ur. 8 października 1957 w Cremonie (Lombardia), były włoski piłkarz grający na lewej obronie, aktualnie trener piłkarski. Zdobył tytuł mistrza świata z reprezentacją Włoch w roku 1982 roku. W środowisku piłkarskim uważany jest za jednego z najlepszych włoskich lewych obrońców w historii.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym klubem Antonio Cabriniego był zespół US Cremonese. Swój debiut w profesjonalnym futbolu (w Serie C) zaliczył w sezonie 1973/1974. W sezonie 1975/1976 Cabrini grał w drugoligowej Atalancie Bergamo.

Rok później zauważyli go działacze Juventusu Turyn. W lecie 1976 roku Antonio Cabrini przeprowadził się do stolicy Piemontu, gdzie grając dla "Juve" spędził tu większość swojej kariery. Z zespołem "Starej Damy" zdobył wiele trofeów, między innymi Puchar UEFA oraz sześciokrotnie mistrzostwo Włoch. Nosząc biało-czarną koszulkę Juventusu, rozegrał w sumie 325 meczów w Serie A, strzelając przy tym 35 bramek. Ostatnie dwa lata w roli piłkarza spędził w Bolonii grając w zespole Bologna FC.

Kadra narodowa[edytuj | edytuj kod]

Swój debiut w kadrze narodowej zaliczył na mistrzostwach świata w 1978 roku, w spotkaniu otwierającym mistrzostwa (Włochy-Francja). Wystąpił we wszystkich osiemnastu meczach reprezentacji Azzurrich na trzech mundialach (w 1978 roku, 1982 roku i 1986 roku).

Cabrini w roku 1982 roku wraz z reprezentacją Włoch zdobył tytuł mistrza świata. W meczu finałowym przeciwko reprezentacji RFN nie trafił z rzutu karnego, co nie przeszkodziło Włochom w zdobyciu pierwszego miejsca.

Reprezentował Włochy w 73 meczach, zdobywając przy tym 9 bramek (jest to najlepszy wynik, jeżeli chodzi o obrońcę). Reprezetacyjną karierę zakończył w roku 1987.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

W przeszłości trenował cztery włoskie kluby – AC Arezzo, FC Crotone, Pisa Calcio oraz Novara Calcio.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]