Antonio Caggiano
| Antonio Caggiano | ||
| kardynał prezbiter | ||
![]() |
||
|
||
| Kraj działania | ||
| Data i miejsce urodzenia | 30 stycznia 1889 Coronde |
|
| Data i miejsce śmierci | 23 października 1979 Buenos Aires |
|
| arcybiskup metropolita Buenos Aires | ||
| Okres sprawowania | 1959 - 1975 | |
| prymas | ||
| Okres sprawowania | 15 sierpnia 1959 - 22 kwietnia 1975 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Prezbiterat | 23 marca 1912 | |
| Nominacja biskupia | 13 września 1934 | |
| Sakra biskupia | 17 marca 1935 | |
| Kreacja kardynalska | 18 lutego 1946 Pius XII |
|
| Kościół tytularny | S. Lorenzo in Panisperna | |
Antonio Caggiano (ur. 30 stycznia 1889 r. w Coronde, zm. 23 października 1979 r. w Buenos Aires) – argentyński duchowny katolicki, kardynał, arcybiskup metropolita Buenos Aires, prymas Argentyny.
Święcenia kapłańskie przyjął 23 marca 1912 roku w Santa Fe. Pracował jako duszpasterz i wykładowca w seminarium duchownym w Santa Fe, był też asystentem kościelnym Akcji Katolickiej. Mianowany przez papieża Piusa XI biskupem ordynariuszem Rosario 13 września 1934 roku, sakrę biskupią przyjął 17 marca 1935 roku z rąk nuncjusza apostolskiego w Argentynie abp. Filippo Cortesiego. Kardynałem mianowany przez papieża Piusa XII 18 lutego 1946 roku. Prześladowany przez reżim Perona. Od 15 sierpnia 1959 roku arcybiskup Buenos Aires i prymas Argentyny. Uczestniczył w obradach Soboru Watykańskiego II. Rezygnację z funkcji metropolity złożył 22 kwietnia 1975. Pochowany w katedrze metropolitalnej w Buenos Aires.
Źródło
- Wielka Encyklopedia Jana Pawła II, Edipresse Warszawa 2005, ISBN 83-7298-643-6
Pomagał zbrodniarzom hitlerowskim uciekającym z Europy po wojnie w osiedleniu się w Argentynie.
Źródło
- Uki Goñi, "The Real Odessa" (Londyn, 2002), s. 93-99, s. 229-37
| Poprzednik Fermín Emilio Lafitte |
Arcybiskup Buenos Aires 1959 - 1975 |
Następca kard. Juan Carlos Aramburu |
| Poprzednik Fermín Emilio Lafitte |
Prymas Argentyny 1959 - 1975 |
Następca kard. Juan Carlos Aramburu |
