Antracyt (węgiel)
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Antracyt – odmiana węgla kopalnego, zawierająca 92-95% węgla pierwiastkowego oraz małą ilość substancji lotnych. Antracyt ma czarną (lub czarnoszarą) barwę, a także silny, metaliczny połysk. Charakteryzuje się wysokim ciepłem spalania oraz (w przeciwieństwie do węgla kamiennego) przewodnictwem prądu.
W Polsce jego niewielkie ilości występują w Dolnośląskim Zagłębiu Węglowym.
[edytuj] Wydobycie w Polsce
Antracyt był w Polsce wydobywany w latach 1993-1998 z jedynego, udokumentowanego w kraju, złoża Wałbrzych-Gaj. Po likwidacji kopalń: Wałbrzych i Victoria skreślono antracyt z listy zasobów geologicznych Polski[1].
[edytuj] Zastosowanie
- bardzo dobre paliwo (z uwagi na fakt, iż pali się wolno słabym płomieniem, przy czym daje dużo ciepła i mało popiołu)
- wyrób elektrod (wykazuje stosunkowo duże przewodnictwo elektryczne)
Przypisy
- ↑ Państwowy Instytut Geologiczny: Surowce mineralne Polski – Antracyt [dostęp: 2011-02-11]
[edytuj] Bibliografia
- Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004. ISBN 83-71-83-240-0.
|
|||||
