Antykomunizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Symbol antykomunizmu

Antykomunizm to polityka zwalczania komunizmu poprzez próby wykazania jego słabości w rywalizacji z systemem kapitalistycznym bądź innymi np. narodowo-syndykalistycznym czy korporacjonistycznym.

W zależności od danej sytuacji oraz konkretnego ugrupowania walka z komunizmem może odbywać się przy pomocy propagandy, środków prawnych, działań policyjnych i walki zbrojnej. Działalność antykomunistyczna może być zgodna z obowiązującym w danym państwie prawem, bezprawna, lub przebiegać w obu tych formach jednocześnie. Antykomunizm posługuje się również hasłami o pochodzeniu religijnym i filozoficznym, z jednej strony atakując ideologię komunistyczną, zwłaszcza za jej oderwanie się od tradycyjnej organizacji społeczeństwa, z drugiej zaś – problemy rzeczywistych państw określających się jako komunistyczne, takie jak niedemokratyczny, totalitarny charakter, ograniczenia wolności osobistej, ekonomicznej i tym podobne.

Jesienią 1944 roku minister Alfred Rosenberg powołał Zespół Roboczy do Badań Światowego Zagrożenia Bolszewizmem. Planowano także utworzenie Instytutu Antymarksistowskiego[1]. Z kolei hitlerowskie dowództwo wojskowe u schyłku II wojny światowej dążyło do utworzenia Europejskich Sił Antykomunistycznych. Spotkanie w tej sprawie z przedstawicielami węgierskich Strzałokrzyżowców, rumuńskiej Żelaznej Gwardii oraz Brygady Świętokrzyskiej Narodowych Sił Zbrojnych odbyło się w Pradze w marcu 1945 roku[2].

W Stanach Zjednoczonych antykomunizm przybierał szczególnie silny wymiar, znany pod nazwą czerwonej paniki.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. M. Orłowski: Kontekst międzynarodowy przejścia Brygady Świętokrzyskiej na zachód Europy w 1945 roku przez Śląsk i Czechy do Ratyzbony [w:] Obóz narodowy w obliczu dwóch totalitaryzmów, R. Sierchuła (red.), Warszawa 2010, s. 57-58.
  2. Ibidem, s. 61.