Antypapież Wiktor IV (Ottaviano)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wiktor IV
Ottaviani di Monticelli
antypapież
Data i miejsce urodzenia ok. 1095
Sabina
Data i miejsce śmierci 20 kwietnia 1164
Lukka
antypapież
Okres sprawowania 1159-1164
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Diakonat 26 lutego 1138
Prezbiterat 3 marca 1151
Nominacja biskupia 7 września 1159
Sakra biskupia 4 października 1159
Kreacja kardynalska 26 lutego 1138
Innocenty II
Kościół tytularny św. Mikołaja w Więzieniu
(1138-1151)
św. Cecylii
(1151-1159)
Pontyfikat 7 września 1159

(jako antypapież)

Sukcesja apostolska
Data konsekracji 4 października 1159
Miejscowość Farfa
Konsekrator Imar z Tusculum
Współkonsekratorzy Ubaldo z Ferentino
Riccardo z Molfetty

Wiktor IV (właśc. Ottaviano Crescenzi, Ottaviani di Monticelli; ur. ok. 1095[potrzebne źródło] w Sabinie[1], zm. 20 kwietnia 1164 w Lukce) – antypapież w okresie od 7 września 1159 do 20 kwietnia 1164[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ottaviani di Monticelli pochodził z rzymskiej arystokratycznej rodziny[1]. Był synem Jana Maledetti i siostrzeńcem rzymskiego prefekta Pietro. Dalekie pokrewieństwo łączyło go także z królem angielskim Stefanem z Blois.

W maju 1137 roku papież Innocenty II mianował Ottaviano, wówczas subdiakona Świętego Kościoła Rzymskiego, gubernatorem Benewentu. Niespełna rok później, 26 lutego 1138 Innocenty II mianował go kardynałem diakonem kościoła św. Mikołaja w Więzieniu. 3 marca 1151 Eugeniusz III podniósł go do godności kardynała-prezbitera kościoła św. Cecylii. W okresie między 9 kwietnia 1138 a 14 marca 1159 roku jego imię występowało wśród sygnatariuszy papieskich przywilejów. Kilkakrotnie w tym czasie służył jako legat papieski w Niemczech i w Królestwie Sycylii[1]. Z czasem zaczął uchodzić za lidera frakcji proniemieckiej wśród kardynałów.

Po śmierci Hadriana IV doszło w Rzymie do sporu kardynałów[1]. Pomimo że zgodnie z ówczesnym zwyczajem do wyboru papieża wymagano jednomyślności, 7 września 1159 roku dwie wrogie sobie frakcje w Kolegium kardynalskim obwołały papieżem swoich kandydatów. Silniejsza frakcja prosycylijska wybrała kanclerza Rolanda ze Sieny, który przybrał imię Aleksandra III, jednak kilku procesarsko nastawionych kardynałów sprzeciwiło się temu, wypędziło go z Bazyliki św. Piotra na Watykanie i obwołało antypapieżem kardynała-prezbitera Ottaviano di Monticelli, który przyjął imię Wiktora IV[1]. Było to możliwe dzięki wsparciu oddziałów zbrojnych podległych krewnym kardynała Ottaviano. Następnie 4 października 1159 roku został on konsekrowany na biskupa w benedyktyńskim opactwie Farfa przez kardynała Imara z Tusculum oraz biskupów Ubaldo z Ferentino i Riccardo z Molfetty.

Antypapież szybko uzyskał uznanie ze strony cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego i władców oraz biskupów: Niemiec, Burgundii, północnej Italii, Polski, a także króla Danii, Waldemara I. W 1160 roku na polecenie Fryderyka I Barbarossy zwołał synod do Pawii, na którym ekskomunikował Rolanda ze Sieny i jego stronników[1]. Wcześniej, prawowity papież ekskomunikował Wiktora IV[1]. Biskupi i władcy państw zachodnich zaczęli jednak, wkrótce przechodzić na stronę Aleksandra, więc antypapież tracił swoje wpływy[1]. Wiosną 1164, podczas podróży, poważnie zachorował i niedługo potem zmarł[1]. Początkowo został pochowany poza miastem, jednak na polecenie papieża, jego szczątki przeniesiono do Lukki[1].

Schizma zapoczątkowana przez wybór Wiktora IV trwała do 1178 roku, a lokalnie nawet jeszcze dwa lata dłużej. Jego następcami byli antypapieże: Paschalis III, Kalikst III i Innocenty III[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 1,9 John N.D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 247-249. ISBN 83-06-02633-0.
  2. 2,0 2,1 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 89. ISBN 83-7006-437-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • K. Dopierała, Księga papieży, Poznań 1996
  • J.M. Brixius, Die Mitglieder des Kardinalkollegiums von 1130-1181, Berlin 1912
  • B. Zenker, Die Mitglieder des Kardinalkollegiums von 1130 bis 1159, Würzburg 1964
  • I.S. Robinson, The Papacy 1073-1198. Continuity and innovations, Cambridge University Press 1990
  • Victor IV (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2013-03-24].