Aparat Vicata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aparat Vicata

Aparat Vicata – urządzenie wynalezione przez Louisa Vicata, służące do oznaczania czasu wiązania spoiw oraz temperatur mięknięcia materiałów[1]. Składa się z ruchomego trzonka z obciążeniem swobodnie poruszającego się w pionie i zamocowanej na jego końcu igły, która podczas badania zagłębia się w zaczynie. Aparat Vicata stosuje się do cementów powszechnego użytku, gipsów oraz innych cementów i materiałów, dla których w normach przywołuje się niniejszą metodę, nie nadaje się natomiast do oznaczania czasów wiązań spoiw o bardzo krótkim czasie początku wiązania[2].

Budowa układu pomiarowego[edytuj | edytuj kod]

Do badania konsystencji normowej używa się:

  • aparatu Vicata z bolcem z nierdzewnego metalu o średnicy 10,00 ± 0,05 mm, długości roboczej 50 ± 1 mm, masie części ruchomych 300 ± 1 g;
  • igły o powierzchni 1 ± 0,05 mm2;
  • stożkowatego pierścienia Vicata (wykonanego z ebonitu, metalu lub tworzywa sztucznego) o wysokości 40,0 ± 0,2 mm, średnicy wewnętrznej górnej 70,0 ± 5 mm, średnicy wewnętrznej dolnej 80,0 ± 5 mm;
  • płytki szklanej o grubości minimum 2,5 mm i wymiarach minimum 100x100 mm[2].

Procedura oznaczania czasu wiązania[edytuj | edytuj kod]

Oznaczanie czasu wiązania

Zaczyn umieszcza się w pierścieniu ustawionym na płytce szklanej. Pierścieniem kilkakrotnie wstrząsa się w celu usunięcia pęcherzyków powietrza. Nadmiar zaczynu wystający powyżej pierścienia należy usunąć. W odstępach czasu nie mniejszych niż 30 s, przykładana jest igła do powierzchni zaczynu i puszczana, tak aby mogła swobodnie zagłębiać się w różnych miejscach. Po każdej próbie igłę należy oczyścić. Za początek wiązania przyjmuje się czas, kiedy igła zatrzymała się w odległości 2-4 mm nad powierzchnią szklanej płytki. Za koniec wiązania – gdy igła nie jest w stanie zagłębić się w zaczynie na nie więcej niż 1 mm[3].

Przypisy

  1. Cement and Vicat: A family business flourishing for more than 150 years (ang.). [dostęp 2014-04-24].
  2. 2,0 2,1 PN-EN 196-1 Metody badania cementu. Część 3. Oznaczanie czasów wiązania i stałości objętości.. Warszawa: 2006.
  3. Jacek Śliwiński: Materiały budowlane ćwiczenia laboratoryjne. Kraków: Zakład graficzny politechniki krakowskiej, 1997, s. 52. ISBN 83-903878-4-0.