Aparat kompaktowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Aparat kompaktowy (ang. compact camera), zwany też kompaktem – typ aparatu fotograficznego o niewielkich rozmiarach, zwartej budowie i uproszczonej obsłudze.

Typowy aparat kompaktowy wyposażony jest w niewymienny obiektyw (stałoogniskowy lub zmiennoogniskowy). Celownik umieszczony jest nad obiektywem, co powoduje występowanie zjawiska paralaksy.

Historia aparatu kompaktowego sięga lat 30. XX stulecia, gdy w USA pojawił się masowo produkowany Kodak Brownie (patrz: aparat skrzynkowy). W latach późniejszych, wzorem aparatów Leica, zastosowano w aparatach kompaktowych film małoobrazkowy typu 135, wizjer, dalmierz. W latach 60.-70. postępowała automatyzacja aparatów kompaktowych. Przeniesiono do nich rozwiązania z lustrzanek małoobrazkowych (SLR), takie jak: światłomierz, autofocus, pomiar punktowy, silnik przewijający film, czytnik kodu DX, samowyzwalacz, obiektyw zmiennoogniskowy. Zaczęto je wyposażać w lampę błyskową. Produkowano też aparaty kompaktowe na filmy inne niż 135. Pod koniec lat 90., rozpoczęto produkcję cyfrowych aparatów kompaktowych.

Efekty fotografowania tanimi aparatami kompaktowymi inspirowały również profesjonalnych fotografów. W połowie lat 90. powstał dział fotografii zwany łomografią (lomografią). Jego nazwa pochodzi od marki radzieckich aparatów fotograficznych Łomo.

Commons in image icon.svg