Apokopa (proces fonetyczny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Apokopa (gr. apokoptein – 'odcinać') – proces fonetyczny polegający na zaniku głoski lub głosek w wygłosie (na końcu wyrazu). W szczególności dotyczy nieakcentowanych samogłosek, np. pol. tak ze staropolskiego tako. Współcześnie apokopa występuje m.in. w języku hiszpańskim, w którym przymiotnik grande zostaje skrócony do gran, gdy występuje przed rzeczownikiem.

Zastosowania[edytuj | edytuj kod]

Apokopa zastosowana w celach artystycznych w utworze literackim należy do słowotwórczych środków stylistycznych. Używał jej m.in. Julian Tuwim.

Stosowana jest również w tradycyjnym polskim śpiewie, zwłaszcza na Kurpiowszczyźnie

Niektórzy skłonni są uważać za apokopę zdrobnienia Alex z Alexander lub potoczne formy, jak w ang. photo (photograph).

Odwrotnością apokopy jest paragoga.

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

Słowo apokopa jest palindromem. Ma to samo znaczenie przeczytane normalnie i wspak.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
związanych z pojęciem apokopy
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło apokopa w Wikisłowniku