Apologia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Apologia (gr. απολογία = „obrona”, „mowa obrończa”) – gatunek literacki wywodzący się ze sztuki oratorskiej. Tekst mówiony lub pisany, poświęcony obronie jakiejś osoby, idei, sprawy lub dzieła, zawierający jawną lub ukrytą ich pochwałę oraz odparcie zarzutów przeciwników. Apologia była gatunkiem częstym zwłaszcza w antycznej literaturze chrześcijańskiej. Znane są jednak również apologie żydowskie (np. Józef Flawiusz - Przeciw Apionowi).

Najwcześniejsze apologie chrześcijańskie (II w. n.e.):

Inne apologie chrześcijańskie:

Inne apologie w literaturze:

  • Platon, Apologia, Obrona Sokratesa, opis obrony Sokratesa podany przez Platona
  • Ksenofont, Apologia, obrona Sokratesa w wersji Ksenofona
  • Ksenofont, Agesilaos, apologia władcy Sparty i ustroju spartańskiego
  • Apulejusz, Apologia, czyli w obronie własnej księga o magii
  • Colley Cibber, Apologia Życia Colleya Cibbera, autobiografia autora z r. 1740 zajmująca się jego poezją i dramatopisarstwem
  • John Henry Newman, Apologia Pro Vita Sua, (Obrona Pewnego Życia) z 1864 r. broniąca Rzymskiego Katolicyzmu.
  • Godfrey H. Hardy, Apologia Matematyków, esej z 1940 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Kalinkowski, Wczesnochrześcijańska apologia grecka (II-V w.). Zarys rozwoju, w: Atenagoras z Aten, Prośba za chrześcijanami, O zmartwychwstaniu umarłych, przeł. Stanisław Kalinkowski, Warszawa 1985 IW PAX, s. 5-23.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]