Apostoł eniński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karta z Apostoła enińskiego

Apostoł eniński – pisany cyrylicą manuskrypt z XI wieku, będący najstarszym znanym lekcjonarzem Nowego Testamentu w przekładzie na język staro-cerkiewno-słowiański. Odkryty został w 1960 roku w trakcie remontu cerkwi św. Paraskiewy[1] we wsi Enina koło Kazanłyku w Bułgarii[2]. Obecnie znajduje się w zbiorach Biblioteki Narodowej Bułgarii w Sofii[3].

Z manuskryptu zachowało się zaledwie 39 kart, miejscami mocno uszkodzonych. Zachowane fragmenty zawierają czytania liturgiczne od 35. niedzieli po Pięćdziesiątnicy do Wielkiej Soboty i od 1 września do 3 października[4]. Wydanie krytyczne tekstu ogłosili Kirił Mirczew i Christo Kodow (Енински Апостол. Старобългарски паметник от XI век, София 1965)[2]. W 1983 roku wydano facsimile[3].

W roku 2011 Apostoł eniński został wpisany na listę UNESCO Pamięć Świata[5].

Przypisy

  1. Г. А. Турбин, С.Г. Шулежкова: Старославянский язык. Учебное пособие. Mocква: Флинта, 2011, s. 34.
  2. 2,0 2,1 Leszek Moszyński: Wstęp do filologii słowiańskiej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1984, s. 169.
  3. 3,0 3,1 Фразеологический словарь старославянского языка. Mocква: Флинта, 2011, s. 12.
  4. Искра Христова-Шомова: Служебният апостол в славянската ръкописна традиция. T. 1: Изследване на библейския текст. София: Университетско издателство „Св. Климент Охридски“, 2004, s. 25.
  5. Enina Apostolos, Old Bulgarian Cyrillic manuscript (fragment) of the 11th century (ang.). unesco.org. [dostęp 2013-11-17].