Arabski podbój Persji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Imperium Sasanidów: terytorium przez większość jego istnienia (ciemna zieleń) i zasięg krótkotrwałych największych zdobyczy (jasna zieleń)

Arabski podbój Persji (pers. تجاوز اعراب‎ Atak Arabów lub ظهور اسلام Świt islamu), doprowadził w 644 roku do upadku imperium Sassanidów i Sassanidzkiej dynastii w roku 651, ostatecznie także do zaniku zaratusztrianizmu na terenie Iranu na rzecz islamu. Arabowie pierwszy raz wtargnęli na tereny Sasanidów w 633 roku, kiedy to generał Chalid ibn al-Walid najechał obszary dzisiejszego Iraku. Wraz z przesunięciem wojsk Chalida do Lewantu w celu wzmocnienia sił przeznaczonych do walk przeciwko Cesarstwu Bizantyńskiemu, muzułmanie utracili swoje zdobycze, na skutek perskich kontrataków. Druga inwazja rozpoczęła się w 636 pod dowództwem Sad Ibn Abi Wakkasa, podczas której kluczowe zwycięstwo w bitwie pod al-Kadisijją doprowadziło do trwałej utraty kontroli nad zachodnim Iranem przez Sasanidów. Góry Zagros stały się naturalną barierą i granicą pomiędzy islamskim kalifatem a państwem Sasanidów. Z powodu ciągłych najazdów perskich na te obszary, w 642 roku kalif Umar ibn al-Chattab wydał nakazał pełny podbój irańskiego państwa, który zakończył się pełnym sukcesem w połowie 644 roku. Szybki podbój Iranu, w postaci serii dobrze skoordynowanych ataków, kierowanych przez kalifa Umara z Medyny, oddalonej o wiele tysięcy kilometrów od działań wojennych w Iranie, stał sie jego największym triumfem, wielce przyczyniając się do jego reputacji jako wielkiego wodza i polityka.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

A.I. Akram: The Muslim Conquest of Persia. ISBN 978-0-19-597713-4.