Arasari obrożny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Arasari obrożny
Pteroglossus torquatus[1]
Gmelin, 1788
Arasari obrożny
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd dzięciołowe
Rodzina tukanowate
Rodzaj Pteroglossus
Gatunek arasari obrożny
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Arasari obrożny (Pteroglossus torquatus) – gatunek ptaka z rodziny tukanowatych występujący w Ameryce Południowej od południowego Meksyku po Kolumbię i Wenezuelę.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Ptak o wadzę ok. 230 g. i długości ciała ok. 40 cm.Pióra na grzbiecie czarne, połyskujące na zielono. Pierś i szyja białawe, nasada ogona czerwona. Dziób biało-czerwono-czarny, na jego końcu znajdują się przypominające zęby wyrostki. Oczy żółte, skóra wokół nich czerwona. Samice można odróżnić od samców po mniejszym dziobie.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Arasari obrożne żyją w lasach, w stadach składających się z 6-15 osobników. Są wszystkożerne - żywią się owocami, orzechami, owadami, a także jajami i pisklętami innych ptaków. Udomowione osobniki chętnie jedzą karmę dla psów.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Arasari obrożne są monogamiczne, łączą się w pary na całe życie. Rozmnażają się raz w roku, od stycznia do maja. Samica składa w dziupli drzewa ok. 3 jaj, z których po ok. 16 dniach wykluwają się nagie i ślepe pisklęta. Młodymi zazwyczaj opiekuje się 5-6 ptaków - rodzice oraz potomstwo z poprzedniego miotu. Po sześciu tygodniach pisklęta wychodzą z gniazda, ale są jeszcze przez pewien czas karmione przez rodziców. Nie wiadomo, kiedy arasari obrożne uzyskują dojrzałość płciową, przypuszcza się, że tak jak u spokrewnionych z nimi gatunków dzieje się to w wieku 3-4 lat. Ptaki te mogą żyć 20 lat.

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Ptaki te są popularne na terenach swojego występowania i nie grozi im bezpośrednie niebezpieczeństwo. Największymi naturalnymi wrogami, zwłaszcza dla młodych, są ptaki z rodzaju Micrastur, oraz białostrząb duży

Przypisy

  1. Pteroglossus torquatus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Pteroglossus torquatus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Pteroglossus torquatus (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 24 stycznia 2010].