Aratos z Soloj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aratos z Soli

Aratos z Soloj (stgr. Ἄρατος ὁ Σολεύς Aratos ho Soleus; wersja łac. imienia Aratus; ur. około 315 p.n.e., zm. około 245 p.n.e.) – hellenistyczny poeta i lekarz grecki żyjący w czasach Ptolemeusza II Filadelfosa (panowanie: 284-246 p.n.e.). Urodził się w Soli w Cylicji. Aratos był uczniem filozofa Perseusza z Aten, z którym udał się na macedoński dwór Antygonosa, gdzie spędził resztę swojego życia.

Dzieło[edytuj | edytuj kod]

Phaenomena

Według legendy, Aratos z inspiracji króla napisał Phaenomena[1]O znakach niebieskich astronomiczny poemat heksametryczny parafrazujący dzieło Eudoksosa z Knidos, w którym opisał 44 konstelacje gwiazd[2]. Sam nie był astronomem[3].

Dzieło Aratosa uzyskało w starożytności status podręcznika astronomii. Wielki astronom Hipparch dokonując w swym komentarzu kilku uwag krytycznych pod adresem Aratosa, zaznaczył, że darzy do wielkim szacunkiem, porównując go z autorytetem Eudoksosa. Pierwszej translacji dzieła na łacinę dokonał Cyceron w czasach swojej szkolnej edukacji. Następnie tłumaczeniem zajął się Owidiusz, Germanik, czy Awienus. Na Aratosie wzorował się Marek Maniliusz (Astronomica). Ironią losu stało się to, że do naszych czasów nie dotrwały dzieła wielkiego astronoma starożytności Hipparcha (poza komentarzem właśnie do Aratosa)[4][5].

Zobacz w Wikiźródłach teksty autorstwa Aratosa z Soloj

Przypisy

  1. Dosłownie: To, co ukazuje się oczom, (zjawiska).
  2. Tajemnice Wszechświata. Jak odkrywaliśmy kosmos. Paul Murdin. Warszawa: Albatros, 2010, s. 23. ISBN 978-83-7659-067-7.
  3. Germanik Juliusz Cezar, Aratea, UAM 2010, Wstęp: Elżbieta Bielecka, s. 15, 16.
  4. Germanik Juliusz Cezar, Aratea, UAM 2010, Wstęp: Elżbieta Bielecka, s. 17, 19.
  5. M. Possanza, Translating the heavens: Aratus, Germanikus, and the poetics of Latin translation, New York - Oxford, 2004, s.90.