Archiloch
Archiloch (stgr. Ἀρχίλοχος Archilochos) – pochodził z Paros. Żył w 1. połowie VII wieku p.n.e. Obok Safony i Alkajosa był najwybitniejszym przedstawicielem greckiej poezji lirycznej.
Pisał elegie, epigramy, hymny. Jednak najbardziej znany jest jako autor złośliwych wierszy pisanych w jambach. Już w Starożytności uznany został za twórcę poezji jambicznej. Jego utwory mają ton krytyczny, satyryczny, pełne są osobistych inwektyw. Z jego twórczości zachowały się fragmenty. Od jego imienia wziął nazwę wiersz archilijski.
Istnieje legenda o Archilochu[1], która mówi, że został on oszukany przez swojego niedoszłego teścia Likambesa. Archiloch zaręczył się z jego córką Neobulą, jednakże Likambes potem zerwał zaręczyny i nie dopuścił do ślubu tych dwojga. Podobno Archiloch tak mścił się swoimi złośliwymi jambami, że doprowadził do samobójczej śmierci zarówno Likambesa jak i Neobulę i jej siostry. Zachowały się bardzo nieliczne fragmenty jego dzieł, na podstawie których nie można wyrokować o prawdziwości tej historii.
W wierszach tego poety po raz pierwszy pojawia się termin tyran[2]. Jest też autorem jednego z najstarszych znanych w literaturze opisów fellatio[3].
Przypisy
- ↑ Strona o Archilochu
- ↑ Praca zbiorowa pod redakcja Aleksandra Krawczuka, 2005, Wielka Historia Świata Tom 3 Świat okresu cywilizacji klasycznych, str. 55, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ISBN 83-85719-84-9.
- ↑ Max Nelson, The Barbarian's Beverage
