Architektura 24-bitowa
 |
Ten artykuł od 2012-08 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
| Architektura komputera | |||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 4-bitowa | 8-bitowa | 12-bitowa | 16-bitowa | 18-bitowa | 24-bitowa | 32-bitowa | 36-bitowa | 64-bitowa | |||
| Wielkości danych | |||||||||||
| półbajt oktet bajt słowo | |||||||||||
24-bitowe – słowa, adresy i inne dane to takie informacje, które mieszczą się na 24 bitach pamięci, co jest równe 3 oktetom. 24-bitowe architektury CPU czy ALU są architekturami używającymi takiej właśnie wielkości rejestrów, szyny adresowej, szyny danych.
Architektura 24-bitowa była bardzo mało popularna i znalazła zastosowanie głównie w specjalistycznych systemach superkomputerowych produkowanych w latach 70. i 80. XX wieku.
Z drugiej jednak strony popularność zdobyły liczne komputery używające 24-bitowego adresowania: IBM-owy System/360 zaprezentowany w 1964 wyposażony był w 32-bitowe rejestry ogólnego przeznaczenia (i wykonywał takąż arytmetykę). Podobnie wczesne komputery osobiste, włączając PC/AT z procesorem 286 używał 24-bitowego adresowania (przy 16-bitowych rejestrach).
Przykładem typowo 24-bitowego procesora jest także eZ80, wstecznie kompatybilny z wcześniejszymi 8- i 16- bitowymi procesorami Ziloga.
W odniesieniu do pamięci operacyjnej, 24 bity określają liczbę możliwych do zaadresowania komórek pamięci. Istnieje 224 wariacji 24-bitowego adresu, czyli bezpośrednio można adresować 16 777 216 (16 M) komórek o rozmiarze 1 bajta.
