Architektura procesora

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Architektura procesora – wspólne określenie najważniejszych z punktu widzenia budowy i funkcjonalności cech procesora. Na architekturę procesora składają się:

  • model programowy procesora (ang. Instruction Set Architecture) – zestaw instrukcji procesora oraz inne jego cechy istotne z punktu widzenia programisty, bez względu na ich wewnętrzną realizację; stanowi granicę pomiędzy warstwą sprzętową a programową
  • mikroarchitektura procesora (ang. microarchitecture) – wewnętrzna, sprzętowa implementacja danego modelu programowego, określająca sposób wykonywania operacji przez procesor, szczegółową budowę wewnętrzną procesora itd.

Procesory realizujące ten sam model programowy, mogą znacznie różnić się między sobą na poziomie mikroarchitektury – np. różne wewnętrznie procesory firmy Intel i AMD realizują te same modele programowe, np. IA-32 bądź AMD64 (tzw. EM64T).

W zależności od sposobu przechowywania danych i rozkazów przez mikroprocesor możemy wyróżnić:

Kolejny podział architektury wynika ze złożoności wykonywanych instrukcji:

  • CISC (ang. Complex Instruction Set Computer) – mikroprocesor ma bogaty zestaw instrukcji o dużych możliwościach,
  • RISC (ang. Reduced Instruction Set Computer) – ma prostszy i mniejszy zestaw instrukcji,
  • VLIW (ang. Very Long Instruction Word) – pozwala na łączenie wielu prostych instrukcji w jeden wielki opcode,
  • MISC (ang. Minimal Instruction Set Computer) – posiada minimalny zestaw instrukcji,
  • ZISC (ang. Zero Instruction Set Computer) – ma zerowy zestaw instrukcji.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]