Arctocephalus australis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Arctocephalus australis[1]
(Zimmermann, 1783)
Arctocephalus australis
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
(bez rangi) płetwonogie
Rodzina uchatkowate
Rodzaj Arctocephalus
Gatunek Arctocephalus australis
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Arctocephalus australisgatunek drapieżnego ssaka morskiego z rodziny uchatkowatych nazywany czasem kotikiem południowoamerykańskim[3], kotem morskim lub kotikiem południowym.

Charakterystyka ogólna[edytuj | edytuj kod]

Duży, silny przedstawiciel uchatkowatych, o wyraźnie zaznaczonym dymorfizmie płciowym. Samice są smukłe i mają zgrabną budowę ciała, bez żadnych zgrubień na szyi i w górnej części klatki piersiowej, natomiast samce z wiekiem stają się masywne i wyglądają coraz bardziej bezkształtnie. Ich przednia część ciała jest nieproporcjonalnie większa od tylnej. Sierść tej uchatki jest gęsta i wełnista o kolorze szaro-brązowym. na pysku znajdują się długie, sztywne, zagięte do dołu włosy czuciowe. Uchatka ta posiada silne, ostre zęby, odpowiadające uzębieniu lampartowi. Nos wydaje się błyszcząco czarny, ale w stanie suchym jest brązowy. Kończyny jak u innych płetwonogich przekształcone są w płetwy. Uchatki (nawet najcięższe samce) potrafią się na nich unieść i zręcznie poruszać po skalistym brzegu. Tylne kończyny podczas poruszania się na lądzie są podwinięte pod tułów, natomiast kończyny przednie podpierają ciało zwierzęcia.

Wymiary[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała
samce 180 - 200 cm, samice 100 - 140 cm
Waga ciała
samce do 200 kg, samice 35 - 50 kg

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Wybrzeża Ameryki Południowej, od północnego Peru do Ziemi Ognistej na Pacyfiku i punktowo na wybrzeżu Atlantyku w Argentynie i Urugwaju, gdzie znajduje się większość populacji tego gatunku[4].

Środowisko życia[edytuj | edytuj kod]

Skaliste brzegi obmywane Prądem Humboldta na zachodnim brzegu Ameryki Południowej, jak również zimne wody południowego Atlantyku, zapewniające obfitość pokarmu. Ponieważ otarie wybierają piaszczyste plaże, nie dochodzi do pokrywania się obszarów występowania tych dwóch dużych gatunków uchatek.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Stado uchatek

Kotiki południowoamerykańskie dobrze pływają i nurkują, polując na ryby. Odżywia się również większymi głowonogami i małżami. W okresie rozrodczym silne samce obejmują skaliste odcinki brzegu, których intensywnie bronią przed innymi samcami. Na terytoriach samców tworzą się haremy złożone z kilku lub kilkudziesięciu samic. Skupiają się one wokół samca, który decyduje o ich pozostaniu lub zmianie miejsca.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Ciąża kotików południowoamerykańskich trwa około 1 roku. Po tym okresie na świat przychodzi jedno młode, o masie urodzeniowej blisko 1 kg, które bardzo szybko rośnie, i przy długości ciała około 60 cm waży do 5,5 kg. Młodymi uchatkami opiekują się wyłącznie samice. Dojrzałość płciową samice uzyskują po 3 latach, natomiast samce około 7 roku życia.

Wrogowie[edytuj | edytuj kod]

Do wrogów kotików należą rekiny (żarłacz biały, żarłacz tygrysi) oraz orki.

Liczebność populacji[edytuj | edytuj kod]

Liczebność uchatek szacuje się na około 300 000 osobników, z których większość żyje na wybrzeżach Urugwaju. Najbardziej znane plaże zamieszkane przez ten gatunek znajdują się na półwyspie Paracas w Peru i na wyspie Guano, obmywanej przez Prąd Humboldta.

Przypisy

  1. Arctocephalus australis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Arctocephalus australis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Leksykon zwierząt: Ssaki cz. 3. Warszawa: Bertelsmann Media Sp. z.o.o., 2001, s. 28. ISBN 83-7227-752-4.
  4. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Arctocephalus australis. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 24 września 2009]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]