Argument kosmologiczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Argument kosmologiczny – jeden z rodzajów rozumowań mających na celu dowiedzenie istnienia Boga. Arystoteles mówi o Pierwszym Poruszycielu jako przyczynie wszelkiego ruchu. Tomasz z Akwinu o pierwszej i samoistnej przyczynie, która jest podstawą wszelkiej przyczynowości w świecie.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Greckie słowo "kosmos" oznacza "świat". Argument kosmologiczny wynika z patrzenia na świat, a następnie dowodzenia według prawa przyczyny i skutku. Istnienie skutku wskazuje na istnienie przyczyny. Świat istnieje. Powstaje więc pytanie: w jaki sposób powstał? Człowiek w materialnym świecie nie zna niczego, co powstałoby bez przyczyny – musi dowodzić to istnienia przyczyny poza samym wszechświatem. Wszystkie rzeczy muszą zostać zbadane aż do pierwszej przyczyny, którą jest Bóg – Stwórca[1].

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

  • Według Immanuela Kanta argument zawiera niepoprawne założenia. Dowodzenie przyjmuje, że w łańcuchu przyczynowym nie można cofać się w nieskończoność, czego nie dowodzi. Niektóre warianty teorii kosmologicznej inflacji (tzw. wieczna inflacja, mająca obecnie wielu zwolenników) są zgodne ze Wszechświatem odwiecznym. Również prawdziwość uważanej obecnie za niezgodną z obserwacjami teorii wszechświatów cyklicznych oznaczałaby, że powstanie wszechświata nie miało przyczyny, gdyż czasoprzestrzeń istniała od zawsze.
  • Według Davida Hume'a i buddystów, nie istnieje powód aby wnioskować, że następstwo połączonych zdarzeń musi mieć początek.
  • Według Richarda Dawkinsa, rozumowanie jest wewnętrznie sprzeczne, gdyż zakłada, że wszystko musi mieć inną od siebie przyczynę, jednocześnie przyjmując, że Bóg nie ma innej od siebie przyczyny.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gerald O'Collins i Edward G. Farrugia, Leksykon Teologiczny, Kraków 1994.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. "Fundamenty doktryny chrześcijańskiej" Kevin J. Conner