Argumentum ad verecundiam

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Argumentum ad verecundiam (łac. argument odwołujący się do autorytetu) – pozamerytoryczny sposób argumentowania, polegający na powoływaniu się na jakiś autorytet, którego wprawdzie druga strona może nie uznawać, ale też nie może go zakwestionować, będąc skrępowana uczuciami szacunku lub nieśmiałością, czy też obawą narażenia się na zarzut zarozumiałości. Wariantem tego sposobu argumentowania są także przykłady, gdy odwoływanie się do autorytetu jest z gruntu błędne: cytowany autorytet ekspertem w danej dziedzinie nie jest, jest cytowany błędnie, lub wśród wymienionych autorytetów brakuje zgody.

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

  • W dyskusji na tematy naukowe jedna osoba powołuje się na autorytet papieża i Pisma św., a strona przeciwna czuje się skrępowana obawami, że zakwestionuje powszechnie zaakceptowane autorytety.
  • W dyskusji na tematy teologiczne jedna ze stron cytuje wypowiedzi uczonych, z których wynika, że oni nie wierzą w istnienie Boga.
  • Ipse dixit – łacińska sentencja oznaczająca "on sam powiedział". Formuła używana przez uczniów Arystotelesa na uzasadnienie swojej nauki[1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kwiatkowski: Logika ogólna. Wydawnictwo UMCS, Lublin 1998.
  • Narcyz Łubnicki: Nauka poprawnego myślenia. "Biblioteka Problemów", PWN, Warszawa 1963.
  • Witold Marciszewski [red.]: Mała encyklopedia logiki. Ossolineum, 1988.
  • Teresa Hołówka: Kultura logiczna w przykładach, PWN, Warszawa 2005.

Przypisy

  1. Czesław Longin Jędraszko: Łacina na co dzień. Warszawa: Nasza Księgarnia, 1997, s. 171. ISBN 83-10-10075-2. Przekład gr. autos epha; Słownik Wyrazów Obcych przypisuje to powiedzenie zwolennikom Pitagorasa.