Arkadij Andreasjan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Arkadij Andreasjan
Imię i nazwisko Arkadij Gieorgijewicz Andreasjan
Data i miejsce
urodzenia
11 sierpnia 1947
Baku, Azerbejdżańska SRR 
Pozycja pomocnik
Wzrost 174 cm
Masa ciała 70 kg
Kariera juniorska
Nieftianik Baku
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1964
1965–1966
1966–1967
1967–1968
1969–1978
Lernagorc Kapan
Szirak Leninakan
Ararat Erywań
Sewan Oktemberian
Ararat Erywań
? (?)
38 (3)
0 (0)
? (?)
242 (61)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1971–1972
1972–1975
 ZSRR olimpijska
 ZSRR
9 (3)
12 (1)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1979–1981
1981–1983
1984–1985
1986
1986–1989
1991
1992–1993
1993–1995
1996–2003
2005
2007–2008
2009–
2009
2011–2012
Kotajk Abowian
Ararat Erywań
Spartak Oktemberian
Kotajk Abowian
Ararat Erywań
Kotajk Abowian
Zwartnoc Eczmiadzyn
Homenmen Bejrut
Ararat Erywań
Lernajin Arcach Erywań
Mika Asztarak
Ararat Erywań (wiceprezes)
Ararat Erywań (p.o.)
Ararat Erywań

Arkadij Andreasjan, orm. Արկադի Անդրեասյան, ros. Аркадий Георгиевич Андреасян, Arkadij Gieorgijewicz Andrieasian (ur. 11 sierpnia 1947 w Baku) – ormiański piłkarz, reprezentant Związku Radzieckiego, olimpijczyk, brązowy medalista Igrzysk w Monachium (1972), trener piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Grał jako pomocnik. Wychowanek klubu Nieftianik Baku. W 1964 rozpoczął karierę piłkarską w Lernagorcu Kapan. Grał również w zespołach Szirak Leninakan i Sewan Oktemberian. Największe sukcesy odnosił jako zawodnik najbardziej utytułowanego klubu Armeńskiej SRR - Araratu Erywań, w którym spędził lata 1967-1978. W sezonie 1974-1975 dotarł z Araratem do 1/4 finału Pucharu Europy (strzelił bramkę w wygranym 1:0 rewanżowym meczu ćwierćfinałowym z Bayernem Monachium). W 1978 zakończył karierę piłkarską.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Od 6 sierpnia 1972 do 29 listopada 1975 rozegrał 12 meczów w pierwszej reprezentacji Związku Radzieckiego, strzelił jedną bramkę. Z olimpijską reprezentacją ZSRR zdobył brązowy medal Igrzysk Olimpijskich w Monachium w 1972.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako trener. Najdłużej związany był z zespołem Araratu Erywań, ale prowadził również inne kluby ormiańskie. Nigdy nie zdobył tytułu mistrzowskiego, ale prowadzony przez niego Ararat trzykrotnie zajmował drugie miejsce w lidze, w 1997 wygrał krajowy Puchar, a w 2001 dotarł do finału. Przez kilka lat pracował także w Libanie, gdzie trenował piłkarzy bejruckiego Homenmenu, występującego w libańskiej ekstraklasie i reprezentującego lokalną społeczność ormiańską.

Od 24 maja 2007 do 2008 prowadził klub Mika Asztarak. Od 2009 pracuje na różnych stanowiskach w Araracie Erywań.

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

  • mistrz ZSRR: 1973
  • wicemistrz ZSRR: 1971, 1976 (w)
  • zdobywca Pucharu ZSRR: 1973, 1975
  • finalista Pucharu ZSRR: 1976

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]