Armata 60-funtowa
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| 60 Pounder MK II | |
 Armata 60-funtowa w momencie oddania strzału |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Wielka Brytania |
| Rodzaj | armata polowa |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Kaliber | 127 mm |
| Długość lufy | L/37 |
| Donośność | 15 000 m |
| Prędkość pocz. pocisku | 648 m/s |
| Masa | 5,400 kg |
Armata 60-funtowa – brytyjskie działo polowe kalibru 5 cali (127 mm) zaprojektowane w 1904. Używane było w czasie I i II wojny światowej (aż do 1944).
Używane było zazwyczaj do ognia przeciwartyleryjskiego, maksymalny zasięg pocisków ważących 60 funtów (27,3 kg) wynosił 10.300 jardów (9,4 km). Armata ważyła 4,4 tony i do jej transportu używano zaprzęgu 12 koni. Późniejsze modyfikacje spowodowały, że jej ciężar wzrósł do ponad pięciu ton i mogła być transportowana tylko przez gąsienicowy ciągnik artyleryjski.
Była to jedna z dwóch armat montowanych w pierwszej samobieżnej armacie polowej skonstruowanej w czasie I wojny światowej – brytyjskim Gun Carrier Mark I.
|
|||||||||||||||||
