Armata przeciwlotnicza 3,7-calowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ordnance QF 3.7 inch anti-aircraft gun Mk III
Ordnance QF 3.7 inch anti-aircraft gun Mk III
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Rodzaj armata przeciwlotnicza
Historia
Prototypy 1936
Produkcja seryjna 1939 – ?
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 94 mm
Długość lufy 4700 mm
Donośność 9755 m (pionowa)
Prędkość pocz. pocisku 792 m/s (pocisk o masie 17,96 kg)
Długość 8687 mm (marszowa)
Szerokość 2438 mm
Wysokość 2502 mm
Masa 9317 kg (pełna)
Kąt ostrzału -8° do + 80° (w pionie)
360° (w poziomie)

Armata przeciwlotnicza 3,7–calowa (Ordnance QF 3.7 inch anti-aircraft gun) – brytyjskie działo przeciwlotnicze kalibru 94 mm używane w okresie II wojny światowej i po jej zakończeniu, aż do zastąpienia przez rakietowe pociski przeciwlotnicze.

Prototyp powstał w 1936, produkcję seryjną rozpoczęto w roku 1938. W 1941 armaty tego typu stanowiły większość brytyjskich armat przeciwlotniczych. Produkowane były w kilku odmianach i montowane na trzech rodzajach podstaw – kołowej, krzyżowej i statycznej.

Po upadku Francji w roku 1940 spora liczba tych dział dostała się w ręce niemieckie. Niemcy ocenili zalety broni tak wysoko, że postanowili uruchomić do niej produkcję amunicji. Armaty używane były jako broń przeciwlotnicza o oznaczeniu 9-4 cm Flak Vickers M.39(e) i w bateriach artylerii nadbrzeżnej. W 1944 roku jedna z takich baterii zatopiła pod Walcheren kilka alianckich okrętów desantowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Chris Bishop: The Encyclopedia of Weapons of World War. London: Barnes & Noble Books, 1998, s. 155. ISBN 0-7607-1022-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg