37 mm armata przeciwlotnicza SK C/30

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Armata C/30 na podstawie LC/30 na okręcie szkolnym "Drache"
Armata C/30 na krążowniku "Nürnberg"

Armata przeciwlotnicza 37 mm (3,7 cm) SK C/30 – niemiecka morska półautomatyczna armata przeciwlotnicza z lat 30. XX wieku, standardowe lekkie działo przeciwlotnicze niemieckich okrętów okresu II wojny światowej, używana głównie w postaci sprzężonej po 2 lufy, a także w pojedynczej.

Warianty i opis[edytuj | edytuj kod]

Armata kalibru 37 mm SK C/30 (oryginalnie kaliber oznaczany jako 3,7 cm) została zaprojektowana w 1930, po czym weszła do masowej produkcji i do służby od 1934[1]. Oznaczenie SK lu S.K. oznaczało Schiffskanone (armata okrętowa), a C – rok konstrukcji[2]. Przede wszystkim używano jej na podwójnie sprzężonej podstawie Dopp.L.C/30 (Doppellafette – podwójna laweta) na prawie wszystkich większych i średnich niemieckich okrętach tego okresu, do II wojny światowej włącznie. Podstawa miała obsadę 6-osobową. Maksymalna ilość podstaw to 8 na pancernikach typu Bismarck, na krążownikach ciężkich stosowano 6, na lekkich 4, na niszczycielach 2 (często w toku wojny ich liczbę zwiększano)[1]. Podwójna podstawa była wyposażona w stabilizację żyroskopową, co dawało teoretycznie wysoką celność mimo ruchu okrętu, lecz w praktyce rozwiązanie to nie spełniało oczekiwań i stwarzało problemy w eksploatacji[1].

Drugim wariantem była pojedyncza podstawa L.C/34, głównie dla małych jednostek, w tym kutrów torpedowych oraz jednostek pomocniczych, która występowała z tarczą ochronną. Ostatnim wariantem była zmodyfikowana armata SK C/30U na pojedynczej podstawie Ubts.L.C/39 dla okrętów podwodnych, która mogła być zanurzana[2].

Pomimo wysokich osiągów balistycznych zapewnianych przez długą lufę (długości 83 kalibrów), była ona średnio skuteczną bronią do celów obrony przeciwlotniczej, gdyż była armatą półautomatyczną – każdy nabój musiał być ładowany ręcznie po wystrzale, co powodowało niską szybkostrzelność praktyczną. Z tej przyczyny w toku wojny zaczęto ją zastępować automatycznymi armatami 37 mm KM42 i KM43[1].

Działa używano nie tylko na niemieckich okrętach, pewną ich partię wyeksportowano przed wojną do Hiszpanii[1].

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • pionowy zamek klinowy.
  • kaliber: 37 mm
  • długość armaty: ?
  • długość lufy: 3074 mm (L/83 – 83 kalibry)
  • szybkostrzelność praktyczna: 30 strzałów/min. (według niektórych źródeł 40 strzałów/min.)[1]
  • masa armaty (bez podstawy): 243 kg
  • amunicja zespolona, z pociskami wybuchowymi ze smugaczem (HE-T)
  • masa naboju: 2,1 kg
  • masa pocisku: 0,742 kg
  • masa materiału wybuchowego: 0,365 kg
  • masa ładunku miotającego: 0,365 kg
  • długość naboju: 51,16 cm
  • prędkość wylotowa: 1000 m/s
  • donośność skuteczna:
    • pozioma (podniesienie 45°): 8500 m
    • pionowa (podniesienie 85°): 6800 m
  • kąt podniesienia:
    • 2-lufowa LC/30: -10 +85°
    • pojedyncza LC/34: -10 +80°
    • pojedyncza LC/39: -10 +90°
  • masy podstaw:
    • 2-lufowa LC/30: 3,67 t
    • pojedyncza LC/34: 2 t
    • pojedyncza LC/39: 1,45 t,

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 German 3.7 cm/L83 (1.5") SK C/30, 3.7 cm/L83 (1.5") SK C/30U
  2. 2,0 2,1 Werner Stehr, Siegfried Breyer, Leichte und mittlere Artillerie auf deutschen Kriegsschiffen, Marine-Arsenal: Sonderheft band 18, Podzun-Pallas-Verlag, 1999, ISBN 3-7909-0664-6, s. 8-10

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]