4,7 cm armata przeciwpancerna Böhler

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Böhler 4,7 cm
Wersja włoska Cannone da 47/32 M35
Wersja włoska Cannone da 47/32 M35
Dane podstawowe
Państwo  Austria
Historia
Prototypy 1935
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 47 mm
Długość lufy 1680 mm
Donośność 7000 m (pociskiem odłamkowo-burzącym)
Prędkość pocz. pocisku 630 m/s (pocisk przeciwpancerny o masie 1,44 kg)
250 m/s (pocisk odłamkowo-burzący o masie 2,37 kg)
Masa 315 kg (marszowa)
277 (bojowa)
Kąt ostrzału od -15° do +56° (w pionie), 62° (w poziomie)
Obsługa 4-5 osób
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Böhler 4,7 cmarmata przeciwpancerna zaprojektowana w Austrii w 1935 i produkowana na licencji w wielu krajach, w czasie II wojny światowej używana zarówno przez państwa Osi jak i przez Aliantów. Została zaprojektowana jako działo przeciwpancerne (przebijalność pancerza 43 mm z odległości 500 m), ale służyła także jako działo piechoty oraz broń oddziałów powietrznodesantowych.

Było to bardzo lekkie działo o niskim profilu i bez tarczy pancernej. Przewidziano możliwość demontażu kół na stanowisku bojowym, co jeszcze bardziej obniżało sylwetkę działa. Produkowano różne odmiany tej armaty - z hamulcem wylotowym i bez.

Największym producentem tej armaty były Włochy, gdzie była znana jako Cannone da 47/32 M35, używana była także przez armię holenderską (Kanon van 4,7) i rumuńską. Pewną liczbę dział zakupił także Związek Radziecki, gdzie nosiły oznaczenie M35B. Po anektowaniu Austrii przez Niemcy austriackie armaty tego typu weszły na uzbrojenie Wehrmachtu jako 4,7cm Pak. W armii fińskiej znane były jako 47 PstK/35 (z hamulcem wylotowym) i 47 PstK/39W (bez hamulca wylotowego).

W 1942 wojska brytyjskie zdobyły ponad 100 armat tego typu w czasie walk w Afryce Północnej i przez krótki okres były one używane przez oddziały drugiego rzutu. Niektóre źródła podają, że 96 armat tego typu ze względu na małą wagę i zadowalającą skuteczność zostało zaadaptowanych na użytek angielskich sił powietrznodesantowych - zmieniono w nich system celowniczy, zmodyfikowano podwozie umożliwiając zrzut na spadochronie oraz dodano celownik teleskopowy z armaty dwufuntowej[1].

Przypisy

  1. Chris Chant, Artillery, Amber Books 2005, ISBN 1-904687-41-5

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]