Armatohaubica wz. 1977 Dana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Samobieżna armatohaubica wz. 1977 Dana
Samobieżna armatohaubica wz. 1977 Dana
Dane podstawowe
Państwo  Czechosłowacja
Producent Škoda
Typ pojazdu samobieżna armatohaubica
Trakcja kołowa
Załoga 4-5
Historia
Prototypy 1976
Egzemplarze 672
Dane techniczne
Silnik 1 silnik wysokoprężny Tatra T2-930-34 o mocy 254 kW (345 KM)
Transmisja mechaniczna
Pancerz o grubości 15 mm
Długość 11,35 m (całkowita)
9,91 m (kadłuba)
Szerokość 3,00 m
Wysokość 3,350 m (normalna)
3,525 m (z karabinem maszynowym)
Rozstaw osi 2,00 m
Prześwit 0,41 m
Masa 23 000 kg (własna)
29 250 kg (bojowa)
Osiągi
Prędkość 80 km/h (maksymalna na drodze)
40 km/h (normalna na drodze)
25 km/h (w terenie)
Zasięg 600 km (po drodze)
250 - 500 km (w terenie)
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,4 m
Rowy (szer.) 2,0 m
Ściany (wys.) 0,6 m
Kąt podjazdu 30°
Przechył boczny 15°
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armatohaubica kal. 152 mm (zapas nabojów - 60 szt.)
1 przeciwlotniczy karabin maszynowy DSzKM wz. 38/46 kal. 12,7 mm
Użytkownicy
Czechy, Słowacja, Gruzja, Polska, Libia
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Samobieżna armatohaubica wz. 1977 Dana (czes. 152 mm samohybná kanónová houfnice vz. 77 "Dana") – współczesna czechosłowacka samobieżna armatohaubica na podwoziu kołowym.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W pod koniec lat siedemdziesiątych w czechosłowackich zakładach Škoda opracowano projekt samobieżnej armatohaubicy kalibru 152 mm na rzadko spotykanym podwoziu kołowym. Projekt ten otrzymał kryptonim Dana.

W 1977 zbudowano projekt tego samobieżnego działa na podwoziu ciągnika marki Tatra T-815 VT Kolos o układzie jezdnym 8x8. Po przeprowadzeniu prób polowych działo zostało w 1980 wprowadzone do produkcji seryjnej i wyprodukowano co najmniej 520 dział tego typu.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Działo samobieżne Dana jest zbudowane na podwoziu ciągnika kołowego Tatra T-815 VT Kolos o napędzie na wszystkie koła w układzie 8x8.

Opancerzone nadwozie mieści w przedniej części przedział dowódcy i kierowcy , kolejną część stanowi obrotowa wieża, na końcu znajduje się 12 cylindrowy silnik wysokoprężny o mocy 345 KM.

W przedziale bojowym – wieży umieszczono armatohaubicę kalibru 152 mm zakończoną hamulcem wylotowym. Działo wyposażone jest w zmechanizowany, samoczynny układ zasilania. Do strzelania z działa są używane naboje m.in. z pociskami odłamkowo-burzącymi, przeciwpancernymi kumulacyjnymi, przeciwbetonowymi, oświetlającymi i dymnymi. Na wieży jest umieszczony przeciwlotniczy karabin maszynowy kalibru 12,7 mm.

Działo jest wyposażone w środki łączności, obserwacji i kierowania ognia oraz w urządzenia ochrony załogi przed promieniowaniem radioaktywnym i pożarem.

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Armatohaubica wz. 1977 używana w SZ RP

Po uruchomieniu produkcji seryjnej samobieżna armatohaubica Dana została wprowadzona do uzbrojenia wojsk czechosłowackich, a w 1983 jej egzemplarze trafiły także do SZ PRL[1]. Obecnie 5 sztuk jest wykorzystywanych w ramach ISAF w PKW Afganistan. Działa zakupiła również Libia.

Po rozpadzie Czechosłowacji działa te znalazły się w uzbrojeniu zarówno armii czeskiej, jak i słowackiej.

Liczba posiadanych samobieżnych armatohaubic wz. 1977 Dana przez poszczególne państwa:

Warianty[edytuj | edytuj kod]

  • 155 mm ShKH Zuzana wersja z 155 mm armatohaubicą standardu NATO z lufą o długości 45 kalibrów. Przyjęta na uzbrojenie armii Słowacji w 1998.

Przypisy

  1. Andrzej Kiński. Topaz dla Dany. „Nowa Technika Wojskowa”. 02/2005, s. 29-30. Warszawa: Magnum-X Sp. z o.o.. ISSN 1230-1655. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Štefan Zupko, Juraj Zupko: Obrnená technika: 1944-2001 výroba v Slovenskej Republike. Magnet Press Slovakia, 2002, s. 48-51. ISBN 80-968073-8-2. (słow.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]