Armia słowacka w czasie II wojny światowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Po powstaniu Pierwszej Republiki Słowackiej w marcu 1939, zaczęto tworzyć przy pomocy niemieckiej misji wojskowej jej siły zbrojne. Po armii czechosłowackiej przejęto organizację sił zbrojnych, uzbrojenie lekkie (karabiny M 24 Mauser i karabiny maszynowe ZB vz. 26), i częściowo zmodyfikowane umundurowanie. Również oficerowie pochodzili z dawnej armii czechosłowackiej.

W 1939 roku[edytuj | edytuj kod]

Do sierpnia 1939 Słowacja utworzyła trzy dywizje piechoty o strukturze trójpułkowej, z dodatkowymi oddziałami rozpoznawczymi i jednostkami artylerii o trakcji konnej. W sierpniu 1939 tworzyły one Armię Polową "Bernolak". Na początku września do armii włączono dodatkowo Grupę Szybką "Kalinčak".

Podczas kampanii wrześniowej armia słowacka zajęła m.in. Zakopane, Nowy Targ, Czorsztyn, Jaworzynę, Krynicę, Tylicz, walczyła również w okolicach Sanoka i Dukli.

W latach 1940-1941[edytuj | edytuj kod]

24 listopada 1940 Słowacja przystąpiła do Paktu trzech, po Węgrzech i Rumunii. Po ataku Niemiec na ZSRR również Słowacja włączyła 23 czerwca 1941 swoją armię do walki. Na front wschodni wysłano Korpus Armijny, w składzie 1 i 2 dywizji piechoty, Brygady Szybkiej i oddziałów wsparcia. Łącznie Korpus liczył 40 393 żołnierzy, 695 ciężarówek, 2011 innych pojazdów mechanicznych.

Słowackie dywizje piechoty, z powodu słabego wyposażenia, nie walczyły na froncie. Zostały wykorzystane do ochrony linii komunikacyjnych. Jedynie Brygada Szybka została wykorzystana na froncie. W sierpniu 1941 dywizje piechoty powróciły na Słowację. Przeszły reorganizację, i na ich bazie utworzono Dywizję Ochrony (2 pułki piechoty, pułk artylerii konnej, batalion rozpoznawczy, pluton samochodów pancernych, w sumie 6000 żołnierzy), oraz Dywizji Szybkiej (2 słabe pułki piechoty zmotoryzowanej, pułk artylerii w składzie 3 batalionów, batalion rozpoznawczy, batalion czołgów, uzbrojony w 32 czołgi Panzerkampfwagen 38(t) i 21 czołgów LT vz. 40. Jednostki te posiadały dowództwo słowackie, jednak wchodziły w skład niemieckich związków operacyjnych.

Dywizja Szybka walczyła pod Kijowem, gdzie wsławiła się odwagą, uczestniczyła również wraz z 5 Dywizją Pancerną SS Wiking w zdobyciu Rostowa nad Donem. Następnie została skierowana do walk na Kubaniu i Kaukazie.

W 1942 roku[edytuj | edytuj kod]

W 1942 rząd słowacki zaproponował sformowanie trzeciej dywizji, w celu utworzenia Korpusu Słowackiego, jednak władze niemieckie nie były tym zainteresowane.

We wrześniu 1942 armia słowacka liczyła 16 700 żołnierzy na froncie wschodnim, i 23 500 w kraju. Po bitwa stalingradzkiej Dywizja Szybka osłaniała odwrót wojsk niemieckich z Kaukazu, została odcięta pod Krasnodarem, jednak przebiła się kosztem dużych strat osobowych i utraty całego sprzętu ciężkiego. Wkrótce straty zostały uzupełnione przez Niemców - dywizja otrzymała 37 czołgów PzKpfw 38(t), 16 czołgów Panzerkampfwagen II Ausf. F, 7 czołgów Panzerkampfwagen III Ausf. N, 18 niszczycieli czołgów Marder III.

W tym czasie Dywizja Ochrony zabezpieczała szlaki komunikacyjne na Ukrainie.

W latach 1943-1945[edytuj | edytuj kod]

W 1943 Dywizja Szybka została przeformowana w 1 Dywizję Piechoty i przeznaczona do ochrony wybrzeża. Ponieważ nastąpiły dezercje, rząd słowacki zaproponował przeniesienie jednostki do Europy Zachodniej lub na Słowację, jednak Niemcy odmówili. W 1944 przekształcono Dywizję Ochronną w brygadę budowlaną.

W 1944 rząd słowacki zorganizował nowe dwie dywizje piechoty, i rozpoczął formowanie trzeciej. Miały być one przeznaczone do obrony linii Karpat.

Po wybuchu Słowackiego Powstania Narodowego Niemcy wycofali z frontu Dywizję Szybką i rozbroili ją, to samo uczynili z nowo utworzonymi jednostkami. Po upadku powstania wojska wierne rządowi słowackiemu, wraz z Gwardią Hlinkową, podporządkowano bezpośrednio dowództwu niemieckiemu.

W lutym 1945 do jednostek słowackich należał również Korpus Techniczny, w składzie 4 brygad (1 - południowe Węgry, 2 - Włochy, 3 i 4 - Słowacja). Oprócz nich istniało 30 kompanii Gwardii Hlinkowej, 12 batalionów Obrony Krajowej. Oprócz tych jednostek 2000 Słowaków służyło w Luftwaffe, oraz 850 ludzi w jednostkach budowlanych. Większość jednostek wycofała się ze Słowacji wraz z Niemcami.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Hubert J. Kuberski - "Sojusznicy Hitlera", Warszawa 1993
Commons in image icon.svg