Arnold Eucken

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Arnold Eucken
Data i miejsce urodzenia 3 lipca 1884
Jena
Data i miejsce śmierci 16 czerwca 1950
Seeon-Seebruck
Zawód fizykochemik

Arnold Eucken (ur. 3 lipca 1884 w Jenie, zm. 16 czerwca 1950 w Seebruck nad jeziorem Chiemsee) – niemiecki fizykochemik.

Był synem pisarza Rudolfa Euckena oraz bratem ekonomisty Waltera Euckena. Studia odbywał w Kilonii, Jenie i Berlinie. Był współpracownikiem Walthera Nernsta. Habilitował się w 1911. Od 1915 otrzymał stanowisko profesora zwyczajnego we Wrocławiu. Zaś od 1930 na Uniwersytecie w Getyndze jako następca Gustawa Tammanna. Na jego zaproszenie do Getyngi przyjechał w 1931 Edward Teller, który pracował tam z Jamesem Franckiem i Herthą Sponer. Współpracował też z Rudolfem Suhrmannem. Jednym z jego ostatnich doktorantów był Manfred Eigen.

Arnold Eucken zajmował się chemią fizyczną i techniczną. Koncentrował się na cieple właściwym (pojemności cieplnej właściwej) przy niskich temperaturach, strukturą cieczy, elektrolitami, fizyce molekularnej, deuterze (wodorze ciężkim) i ciężkiej wodzie, kinetyką chemiczną, katalizą, inżynierią chemiczną oraz technologiami chemicznymi.

Dzieła:

  • "Grundriss der Physikalischen Chemie", Lipsk 1922 ("Zarys chemii fizycznej").
  • "Lehrbuch der Chemischen Physik", Lipsk 1930 ("Słownik chemii fizycznej").
  • wraz z Rudolfem Suhrmannem, "Physikalisch - Chemische Praktikumaufgaben", Lipsk 1928 ("Fizykochemiczne zadania praktyczne").

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]