Arnold de Villanova

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Arnold de Villanova
Arnold de Villanova (ilustracja z Kroniki norymberskiej)

Arnold de Villanova, znany też jako Arnau de Vilanova, Arnaldus de Villanova, Arnold z Villanova, Arnaud de Villeneuve (ur. ok. 1235 w Walencji, zm. 1311-1313[1]) – kataloński scholastyk, lekarz, templariusz, alchemik.

Osobisty lekarz króla Aragonii Jakuba II, profesor i rektor uniwersytetu w Montpellier. Autor wielu traktatów alchemicznych i medycznych, m.in. Breviarium practicae, Herbolarium de virtutibus herbarum, Regimen sanitatis ad regem Aragonum, Regimen sanitatis Salernitanum. Na podstawie arabskiej receptury nauczył się destylować alkohol etylowy z wina.

Po pobycie na dworze aragońskim przeniósł się do Paryża, gdzie zyskał uznanie, ale też spotkał się z wrogością ze strony duchowieństwa i został zmuszony do ucieczki, ostatecznie znajdując azyl na Sycylii. Został wezwany ok. 1311-1313 (według różnych źródeł[1][2]) do Awinionu przez chorego papieża Klemensa V. Zmarł podczas tej podróży na morzu między Neapolem a Genuą.

Poszukiwał kamienia filozoficznego (łac. lapis philosophorum), o którym tak pisał:

Hic lapis exilis extat, pretio quoque vilis; Spernitur a stultis, amatur plus ab edoctis.

Tu wznosi się marny kamień, lichej też jest ceny; Głupcom niepotrzebny – Miłują go bardziej mędrcy.

— Arnold de Villanova

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 Kevin Knight: Arnaldus Villanovanus (ang.). newadvent.org. [dostęp 22 stycznia 2013].
  2. Fernando Salmón: The Oxford Dictionary of the Middle Ages. Oxford, England: Oxford University Press, 2010, s. 1841. ISBN 978-0-19-866262-4. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]