Arnold z Brescii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Spalenie ciała Arnolda z Brescii

Arnold z Brescii, wł. Arnaldo de Brescia (ur. ok. 1090, zm. 1155) – włoski mnich, uczeń[1] Abelarda.

Urodził się w Brescii. W 1143 stanął na czele buntu ludu rzymskiego, dzięki czemu objął w mieście władzę niemal dyktatorską. W 1155 po obłożeniu miasta interdyktem przez papieża Hadriana IV utracił poparcie i musiał uciekać. Schwytany przez wojska Fryderyka I Barbarossy został skazany przez Kurię Rzymską na śmierć przez powieszenie za nawoływanie Kościoła do wyrzeczenia się dóbr doczesnych.

Przypisy

  1. Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Bizancjum - Wyprawy krzyżowe. T. 18. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2007, s. 234. ISBN 978-83-7425-698-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona: Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza. T. 4. Oficyna Wydawnicza FOGRA, 2005, s. 340. ISBN 83-85719-85-7.
Wikimedia Commons